Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						

V2H

ir; tíma mínum var tvískift milli skrifstofustarfa og lög-

fræðishandleiðslu, og hafði ég af hinu síðargreinda svo

rífar tekjur, að ég mundi haía getað lagt fyrir talsverða

peninga, ef ég á þeim tímum hefði hirt nokkuð um að

spara. En mér fór sem flestum á ófriðarárunum, að ég

hugsaði ekki sérlega mikið um framtiðina, heldur brúkaði

peningana jafnóðum og ég vann roér þá inn.

Þegar Xoregur var skilinn frá Danmörku, komst ég á

biðlaun eins og aðrir sýslunarmenn i stjórnarráðunum,

sem meðgjörð höfðu haft með norsku málin. Þetta kom

mér i alla staði fjarska illa. Ég var þegar orðinn góðrar

vonar um að geta fengið mjög náðugt og tekjumikið fóg-

etadæmi í Noregi, Strinde og Sælboe, sem liggur í kring-

um Þrándheim, eða þa annað gott fógetaembætti í Agg-

ershús stifti. ] annan stað misti ég framvegis tekjurnar

af því að handleiða norska lögfræðisnemendur, en þeir

höfðu verið næsta margir, og studdu að því bæði með-

mælingar þeirra, er ég áður hafði handleitt, og annara

góðra vina í Noregi. Dönskum miltim var ég lítt kunu-

ugur og til þess að fjalla um hin islenzku hafði ég vissra

orsaka vegna litla löngun. Ég mátti nú samt að þvi vísu

ganga, að mér mundi verða fengin sýslun við mál af

öðru hvoru þessu tagi, til þess að biðlaun mín gætu orð-

ið dregin inn. Það leið ekki heldur langt þangað til tæki-

færi bauðst til þessa, því um þetta leyti andaðist fullmekt-

ugur i hinni svonefndu íslenzku rentuskrifstofu, kan-

sellísekretéri Árni Sívertsen, sem áður hafði verið með-

limur hinnar íslenzku jarðamatsnefndar; hafði hann verið

settur í skrifstofu þessa, er lokið var störfum nefndarinn-

ar 1806, og var það sumpart af því að menn höfðu ekki

aðra betri sýslun að veita honum, sumpart af því, að í

ráði var að láta hann fást við röðun jarðamatsskjalanna,

en úr þvi varð alls ekki, er stríðið hófst. Jafnskjótt og

A. Sivertsen var dáin, beiddi fyrnefndur jústitsráð  fensen