140 komið og sanna áttu, að það mundi verða bæði verzlunar- stéttinni og landinu til iúðurdreps, eí verzlunin við út- lendar þjóðir yrði gefin laus. I októberm. (1816) var ég kosinn forseti hinnar íslenzku bókmentafélagsdeildar í Kaupmannahöfn. Var það að óvilja mínnm, því ég vildi að Finnur prófessor Magnús- son, vinur begg]a okkar Rasks, eða þá B. Thorlacíus prófessor hefðu orðið fyrir kjön. En það viidi Rask ekki,, því til hins siðara bar hann ekkert traust í íslenzkum fræðum, en hvað hann hafði á móti hinum fyrra man ég nú ekki; verulegt gat það aldrei verið; en hann var nú. ferðbúinn til Svíaríkis og stilti svo til að ég varð kosinn með atkvæðafjölda. Þessi ágætismaður, sem ísland á. svo afarmikið að þakka, taldi þá hug í mig og nokkra fleiri til þess að gefa út Sturlunga sögu, sem var miklu kostnaðarsamara fyrirtæki en efni félagsins leyfðu og meira starf en ltkindi vóru til að ég og allur þorri félags- lima þeirra, sem þá vóru í Kaupmannahöfn fengju aðstað- ið. Það greiddist samt vel og verkinu miðaði jafnt á- fram, sem mikinn part var þeim mönnum að þakka, er að útgáfunni unnu, eins og getið er um í formálanum,. einkum núverandi skólakennara Sveinbirni Egilssyni og Gísla sál. Brynjúlfssyni, siðar presti. Samanburður hand- ritanna tók mjög langan tíma, þó lítið væri hjá því að hreinrita allan textann, skrifa upp orðamun og seaija re- gistrið m. m. Hefði ekki verið lögeggjan Rasks og öflug aðstoo áðurnefndra manna, þá lægi líklega þetta mikils- verða sagnaverk þjóðarinnar óútgefið enn og vissu fáir sem enginn um hið mikla sögulega gildi þess. Þegar íslenzka nefndin svokallaða hafði lokið störf- um sínum að svo miklu leyti sern þau nánast snertu verzlunina — en árangur þeirra starfa var útkoma tilsk. 11. sepf 1816, — þá var farið að eiga við hitt aðal- málið, hvort gefa ætti færeysku verzlunina lausa, en hin.
Beinir tenglar