150 hinir efnuðu af því þeir hafa ekki í sér nenningu eða stöðugleik. Seinna um veturinn var aftur haldinn fundur í ís- lenzku verzlunarnefndinni og lagði ég þar fram hina fyr áminstu skýrslu mína um fátækramálefnin og lauslegt frumvarp til tilskipunar um þau. En hvað það snerti, að Færeyja-verzlunin yrði gefin laus, þá lagðist Jensen á móti því af alefli, með því líka að hann var einn í stjórn Færeyja-verzlunarinnar, enda var hann og á móti öllu því, er hann hélt að gæti orðið íslenzku kaupmönnunum í óhag; dró hann þeirra taum svo bersýnilega og ósæmi- lega, að hann lét suma af þeim fá til yfirlestrar tillögu nefndarinnar til tilsk. 1816. Yfirhöfuð gekk alt enn sem fyrri seint og ruglingslega með íslenzku milin, og varð ég að þola ein og önnur ónot af Jensen gamla. Þegar málin vóru borin upp, var reynd.ir nærri ætíð úr- skurðað eins og ég óskaði eftir, en þegar til kom að af- greiða málin, sem hinn óduglegi skrifstofustjóri fól mér á hendur og ekki öðrum, þá vildi Jensen breyta í bréí- unum eða aflaga, þvi þótt hann væri gamalælður skrif- stofumaður, þá hef ég ekki þekt meiri klaufa í því að semja og orða embættisbréf; og kæmi þetta fyrir, þá varð ég að sæta aðfinningum af Knuth. Þar sem ég nú itti við þessi óþægindi að búa, þá ásetti ég mér að létta mér upp og ferðast til Islands. En annað var samt, sem enn meira knúði mig til þessarar ferðar, og það var, að ég vildi ef mögulegt væri bjarga vini minum Sigurði Thorgrímsen, því hann var nú kominn í afleit vandræði. Hann var orðinn á eftir með jarðabókarsjóðs reikninga alt að því um 4 ár og hafði engin skil int af hendi til ríkisbankans (nú þjóðbankans) fyrir stórri upphæð, ef mig minnir rétt, 100,000 rd. ríkisbankaseðla, sem 1815 vóru sendir til Islands tii að innleysa kúrant-seðlana, Með góðum orðum við Wormskjold, greifana Moltke og Knuth,
Beinir tenglar