Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						154

samþykki að minsta kosti) með því að ég hafði safnað

hinu héraðlútandi efni sem þjónn á skrifstofunni íslenzku.

Þakkaði Wormskjold mér með mesta hóli fyrir ritgerð

þessa og jafnframt fyrir hina, sem áður er nefnd og ég

hafði sýnt Knuth greifa. Sagði W. að hér væri brugðið

fyrir sig nýrri birtu yfir gjaldmitann íslenzka. Hvort

sem nú þetta vóru eintóm fagurmæli eða ekki, þá sann-

færðist ég samt um það, að hann hafði lesið báðar rit-

gerðirnar frá upphafi til enda, því í samtali okkar mintist

hann nærri því á hvert einasta gjald með réttu nafni og

á athugasemdir mínar þar að lútandi. Um manntalsfisk-

inn sérstaklega varð honum að orði, að hann væri »no-

get bandsat Töj«, og ætti alveg að takast af, en því bætti

hann við um sjálfan sig, að hann væri nú orðinn of

gamall til að leggja sig í líma að kynna sér þessi fræði,

og enn hefði hann getað bætt því við, að hann hefði

öðru að gegna, sem meira riði á.

Um þetta leyti varð mér og viðtals auðið við Kaas

dómsmálaráðgjafa, forseta kansellíisins; það var út af

bónarbréfi, sem ég hafði sent um styrk handa B. Gröndal-

yfirdómara, sem nu var orðinn heilsulaus og rekkjulægur.

Þetta viðtal jafnframt náinni viðkynningu minni við hina

tvo »depútéruðu« í kansellíinu, Örsted og Berner, hafði

þann árangur, að Gröndal vóru veittir 1000 rd. i seðlum

(um 800 rd. i silfri) sem hugnunarfé og var það miklu

meira en ég nokkurn tíma hafði gert mér von um. Það

var einnig þessum mínum kunnleikum að þakka, að þeg-

ar Gröndal árið 1817 fékk lausn frá embætti, þá fékk

hann i staðinn fyrir 2/3 launa sinna (hér um bil 460 rd.)

fcoo rd. í eftirlaun. Þannig veitti forsjónin mér að verða

þess um kominn, að auðsýna þessum velgerðamanni

þakklátsemi mína, þó ég um langan tíma hefði ekki séð

ueinn veg til þess. Altaf kyntist ég fleiri og fleiri mönn-

um í hærri stéttunum og hafði ég reyndar ýmislegt gagn