Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						156

kærast, einnig í stjórnarráðunum, að hann ætti ekki til ís-

lands aftnrkvæmt. Nú er skipa átti stiftamtmanns emb-

ættið að nýju, þá var mikið um það rætt og róið und-

ir, eins og vant er að vera við slík tækifæri. Þáverandi »ylir-

auditörc Grímur Jónsson (G. lohnsson) *sótti af mesta kappi

um embætti þetta, og gekk sá orðrómur, að konungur drægi

heidur taum hans. En Mösting og alt rentukammerið

var honum mótsnúið og áleit, að hann væri ekki maður

fyrir siíku embætti, eða réttara sagt, ekki vel til þess fall-

inn eins og í þann tíma var ástatt, og var það eflaust

ekki fjærri sanni, enda bættist og þar við, að hann hafði

engin »privat« efni til að halda sig að ytra hætti eins og

þeirri stöðu hæfði. Moltke nokkur, kammerjúnker, sonur

þáverandi yfirforseta (Overpræsident) Kaupmannahafnar,.

var tekinn fram jrfir Gr. J. og studdi víst ekki alllítið

að því, að Moltke ætlaði þá að fara að eiga fröken nokkra

Bardenfleth, dóttur kammerherra eins, sem var inn undir

hjá prins Ferdinand, og hefir prinsinn eflaust haldið hon-

um fram til virðinga. Það er annars einkennilegt, að

rentukammerið í tillögu sinni um veiting embættisins

beitti því sem agnúa gegn Gr. J. að Islendingar væru ó-

þjálir menn við að eiga, eða svo stóð fyrst, en Worm-

skjold með allan fínleikann mýkti úr, svo það var orðað

þannig »að sumir íslendingar væru stundum óþjálir við

að eiga.« Var þetta auðvitað frá Castenskjold komið og

frá Knuth greifa ef til vill líka, og átti að skiljast um

Magnús Stephensen og hans ættmenn. Þennan vetur

kom okkur Jensen sérlega vel saman, enda svo, að hann

fór að hafa mig að trúnaðarmanni og sagði oft, að ég

væri einn af þeim fáu, sem hann hefði ánægju af að tala

*) Grimur Jónsson, seinna amtmaður yfir norður- og

austuramtinu, (f 1849) var „auditör" við sjókadetta "Akademiið"

(„yfirauditör" að  nafnbót.).                      Þ.