Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						

162

á meðal um íslenzk fátækra lög og hið nýja jarðamat.

Um verzlun Færeyinga var ákveðið, að senda konungi

bráðabirgðar álit. A fundi hins íslenzka bókmentafélags-

í apríl var ég á ný kosinn forseti. Þegar leið undir

haustið, varð annað »assessorat« i yfirréttinum laust,

við það að Bjarni Thórarensen fékk Árnessýslm

Launin við það embætti, 500 rd. vóru reyndar

lítil, en með því að eigi vóru neinar horfur á, að ég inn-

an skamms mundi geta fengið álitlegra eða tekjumeira

embætti á Islandi, þá varð ég að láta mér það vel líka.

Norður- og austuramtið virtist ekki ætla að losna fyrst um

sinn, en um það hafði ég gert mér dálitla von. Forstjóri

íslands- og Borgundarhólms skrifstofunnar, jústitsráð Wold-

um, sem nú var orðinn farinn og ónýtur, vildi ekki sækja

um lausn á meðan hann gat haldið mér sem fullmektug-

um og ég annaðist alt sem gera þurfti, nema endurskoð-

un reikninga. Þetta sýndi sig og skömmu síðar, því und-

ir eins og ég var búinn að fá embætti, sótti hann um

lausn og fékk hana. Umsókn mín um yfirdómaraembætt-

ið fékk hinar beztu undirtektir i kanselliinu, og gerði ef

til vill nokkuð til þess, að einn mikilsmegnandi maður 1

stjórnarráðinu (Örsted), sem ekki var mikið um Magnús

Stephensen konferenzráð, en þekti mig nákvæmlega,

ímyndaði sér, að mér mundi auðið verða að bæla

niður hina ósæmilegu tvídrægni og þras, sem ríkt hafði

í yfirréttinum alt til þessa tíma. 29 sept. var ég skip-

aður annar yfirréttardómari og 17 okt. veitti kanselliið

mér aðgöngu að skjalasafni sínu til þess að safna öllum

aérstökum konungsbréfum, úrskurðum o. fl. er snertu dóms-

mál og lögreglumál á íslandi. Af þessu mundi ég hafa

getað haft mikið gagn, ef ég hefði haft betri tíma, en

nú varð það alt minna, af því að ég gat ekki verið á skjala-

safninu lengur en eina stund á degi hverjum. Sökum

þess að ég gat ekki farið til íslands fyr en   vorinu   eftir