167 hafði fullmektugur á skrifstofu stiftamtmanns, en ekki að sumu leyti farið það vel úr hendi. 17 apríl fékk stiftamt- maður fararleyfið til Kaupmannahafnar og ég tókst á hend- ur að gegna embætti hans og dvelja í Reykjavíká meðan á því stæði. Kona min fór því næst í maím. suður með Finn son okkar á jagt, sem Bjarni kaupmaður Sivertsen léði til þess að sækja hana, en ég fór í júním. embættisferð um Vestfirði og kom ekki til Reykjavíkur aftur fyr en í lok júlím.; 10 d. ágústm. tók ég svo við stiftamtmannsemb- ættinu. Strax eftir komu sína til Kaupmannahafnar (9 sept. 1823) fékk Moltke veitingu fyrir Præstö-amti á Sjálandi og setti þá rentukammerið mig (30 sept.) til þess á eigin ábirgð að stjórna stiftamtmannsembættinu, meðan það væri laust. Gegndi ég embættinu sem settur til 2 marzm. 1824, er kammerjúnker P. F. Hoppe, dóttursonur Islendingsins Þorkels Fjeldsteds, fyrverandi stiftamtmanns í Þrándheims stifti, var skipaður amtmaður í suðuramtinu og settur stift- amtmaður. En þar eð Hoppe kom ekki til Islands fyr en 2 ágúst, þá varð ég um þessa millibilstíð að stjórna embættinu fyrir hans hönd. Það var þá orðið mjög á- liðið og engin ráðstöfun gerð til ferðar minnar vestur á þvi ári, svo að ég varð vetrarlangt í Reykjavík og fékk ég húsnæði í yfirréttarhúsinu. Rentukammerið hafði annars leyft mér, að ég mætti búa í biskupsstofunni, sem kölluð er, en það leyfi notaði ég ekki, því hefði ég gert það, mundi biskupsfrú Vídalín hafa orðið húsnæðis- laus. Fyrir að gegna stiftamtmanns-embættinu fékk ég með kgs. úrskurði 3 júní 1825 650 rd. þóknun, en af Moltke hvorki áskildi ég mér borgun né fékk hana og sama var er ég gegndi embættinu fyrir Hoppe. Vorið 1825 hafði Hoppe fengið fararleyfi til Kaup- mannahafnar til að gifta sig þar um haustið. Hann bað mig því að lengja dvöl mína í Reykjavík til næsta árs og standa fyrir embætti sinu þann tíma. Þessu lofaði ég,
Beinir tenglar