168 með því móti, að hann fengi samþykki rentukammersins til þess, og vissi ég að ekkert mundi verða því til fyrir- stöðu, því faðir hans, kammerherra Hoppe, hafði lagt svo undir. Þannig atvikaðist fyrir mér, að ég gegndi stift- amtmanns embættinu á ný frá 2^ sept. til 7 júli næsta ár, er Hoppe kom aftur úr utanför sinni og ég þá skömmu síðar fór vestur. Hoppe var bróðir Þorkels Hoppe, þess er síðar var stiftamtmaður á íslandi. Hann reyndist hér reglusamur og allnýtur embættismaður. En það var eitthvað óvið- kunnanlegt í háttum hans og framgöngu, einkum fyrir þá sem ekki þektu hann. I stjórnarráðunum var hann ekki sériega mikils metinn, þvi þar var hald manna a& hann risti ekki djúpt. Störf mín í Reykjavík, þó millibiisstörf væru, vóra mér alls ekki óþægileg, því ég átti ekki nema góðvild og kurteisi að mæta hjá hverjum sem einum. Jafnvel konferenzráð Magr.ús Stephensen sýndi mér við ýms tæki- færi greiðvikni og huglátsemi og lét ég auðvitað hið sama í té af minni hálfu. Alt um það komst ég fljótt að raun um, að ég mundi ekki vera fær um að stjórna svo mörg- um og áríðandi embættum og gera öllum nokkurnveginn til hæfis; mér var því alls ekki óljúft að losast við þau í tíma. Eins komst ég að raun um það, þó dvölin væri stutt, að Reykjavík er dýr staður fyrir innlendan mann, sem situr í stiftamtmanns embætti, því ekki að eins gengu til rill embættislaun mín, heldur einnig 650 rd. þóknunin frá rentukammerinu og hinir umsömdu 500 rd frá Hoppe, svo þegar ég kom vestur vóru aðeins eftir 200 rd. En reyndar keypti ég í Reykjavík nokkra húsmuni og varði talsverðu fé til velgerðasemi, líklega þó það tvent til sam- ans ekki yfir 600 rd. Með því að ég þegar á hinu fyrra ári (182 y) sá það fyrir, að vestur yrði ég að fara aftur og vildi það líka sjálfur,
Beinir tenglar