Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						

174

verzlun og að nokkru leyti til opins bréfs 28. sept. s. á.

um verðlaun fyrir fiskiveiðar. Sjálf hin opnu bréf eru

samin í rentukammerinu, að mestu samkvæmt uppástung-

um nefndarinnar. Enn fremur samdi ég ýmisleg bréf

frá nefndinni til stjórnarráðanna og sameiginleg álitsskjöl

fyrir Krieger og mig í málum sem rentukammerið hafði

sent okkur til álita. Viðvikjandi opnu bréfi 9. marz

1836 sem nemur úr gildi tilskipun 13. maí 1776, um

túngarða og þúfnasléttun, varð ég ósammála meðnefndar-

mönnum minum, nema þvi að eins að fiskiveiða-verð-

launin væru einnig með öllu afnumin; hafði ég áður lagt

það til, að. þeim væri haldið áfram nokkur ár, en væru

færð niður og var fallizt á það. Eg hélt því nefnilega

fram, að það mundi að öllum líkindum óhyggilegt að

hl}mna að öðrum aðalatvinnuvegi landsins og það ein-

mitt þeim, sem ætla má, að óstaðbetri sé fyrir atkomu

landsbúa, með því að ég einnig hefði alla ástæðu til að

álíta, að útflutningsverð landvörunnar mundi nema fult

eins miklu og útflutningsverð fiskiafurðanna. Enn frem-

ur lét ég í ljósi, að verðlaunareglum tilskipunarinnar

mætti breyta vandræðalaust með því að halda við nokk-

urnveginn strangri skylduvinnu til jarðabóta, svo að ríkis-

sjóður þyrfti ekki að hafa sérlega byrði af því. En

með þetta komst ég enga leið fyrir hinum nefndarmönn-

unum, einkum Örsted, sem áleit að verðlaunin mundu

framvegis eins og hingað til gefa tilefni til misbrúkunar

og hvernig svo sem þeim yrði hagað, þá mundu þau

samt ávalt verða rikissjóðnum til byrði. Það hittist ein-

hvernveginn svo á, að þetta var hið síðasta af störfum

nefndarinnar, svo að tíminn leyfði ekki frekara en að gera

þetta að munnlegu kappsmáli. Mótmæli mín, sem ég

þegar á eftir tjáði fyrir nokkrum í rentukammerinu, urðu

samt til þess, að fiskiveiðaverðlaunin í   opnu bréfi   1836