Tímarit Hins íslenzka bókmentafélags

						

176

þau á enda kljáð. Hann fór þess semsé aftur og aftur

á Ieit við mig, að ég umsteypti alveg tilskipuninni 1787

og semdi frumvarp til nýrrar verzlunartilskipunar, þannig

að eigi þyrfti síðar að fara eftir nokkru öðru en henni.

Ég reyndi að gera honum skiljanlegt, að enda þó égyrði

leystur frá öllum öðrum störfum í nefndinni og sérstak-

lega því að taka þátt í ritarastörfunum, þá mundi ég

samt tæplega verða búinn að afljúka svo miklu verki

næsta vor, og þvi siður nefndin að dæma um það.

Þetta barst einu sinni í tal í nefndinni og sagði Örsted

þá, að til þessa starfa bæri enga nauðsyn og að hann

fyrir sitt ieyti þekti ekki neitt, sem sett yrði í staðinn fyr-

ir það, sem sumpart væri óþarft, sumpart miður hæft í

allri hinni islenzku verzlunarlöggjöf, og virtist sér þvi

Téttast að hreyfa ekki við henni, einkanlega úr því ekki

gæti komið til mála að breyta neinu i þeim grundvelli,

sem löggjöf þessi væri bygð á. Hansen varð þá að láta

sér þetta lynda. Okkur kom að öðru leyti ekki svo vel

saman í hinu og þessn, einkum í málinu um viðskifti

jarðeiganda og leiguliða; þótti mér hann þar beina ásök-

unum að hinum æðri islenzku yfirvöldum, og varð úr ó-

vild nokkur milli okkar beggja, en Orsted sem unni okk-

ur báðum, jafnaði það aftur með blíðskap sínum og ljúf-

mensku.

Það verð ég að álíta að nefnd þessi hafi í raun réttri

verið óþörf, því rentukammerið hefði átt að vera fært um

sjálft að gera út um þvi nær öll þessi málefni, því frem-

ur sem það oftar en einu sinni hafði skrifazt á við amt-

mennina um þau. -En hið sanna var, að etatsráð Hansen

hafði hvorki löngunina né áræðið til þess að fara að

brjótast í því að kynna sér íslenzk mál til hlítar — það

hef ég heyrt hann sjálfan segja — heldur ætlaðist hann

til að nefndin gerði sér götuna greiða, svo hann þyrfti

minna fyrir að  hafa framvegis.    Hann skrifaði ekki heldur