196 sem er leingra frá aðsetursstaðnum. Það er alltítt að þeir æpa eptir útlendingum á strætunum og spýta á þá, þó hefir enginn orðið til þess við mig enn þá. Einu sinni hefi ég grípit tíl sverðsins. I annað sinn á veginum hélt maðr mér byssu fyrir brjóstið og sagði: þeekir þú þessa? enn eg ansaði, komdu sæll'. þeckir þú þá? og dró upp hanann á pistólu, sem var vel hlaðin áðr, enn eeki varð neitt af bardaganum. Hann hafði eeki séð pístólurnar niinar af því eg var í stórri kápu. Allt að þessu hefi eg verið nijíig heilsugóðr og ecki ratað í neinar mannraunir að kalla má. Og lýkr hér þessari sögu. NB. þettað bréf er eginlega ánafnað Sra. Arna Helgasyni á Breiðholti, en þó vilda eg líka að Hra. Finnur Magnússon Próf. Hra. Bjarni Þorsteinsson Sekretiri og aðrir kunningjar læsu það í Höfn, af þvi hefi ég látið það vera opið. Einnig bið eg hann að færa vinum og velunnuruni á Islandi mina vinsamligu og auð- mjúkligu kveðju. R. Uask. [Frumrit þessa bréfs er eign ekkjufrú M. Helgason í Kaup- maunahöfn hér prentað eftir afskrift frá uppgjafapresti Hans Dahl s. st. með óbreyttri stafsetningu]. Leiðréttingar Bls. 1083 Der er Land 1. Der er et Land. — 13982 H. C. Clausens 1. H. P. Clausens.
Beinir tenglar