93 Angurkvein hóf það, En Elskan mælti, Er hún vængina Upp nýjaði: »Að miðla þjer öðrum Megna eg eigi, Vina þín vel trú, Veik, en þó himnesk. Afimeiri vængi Þá, er aldrei bráðna Nje nýjunar þurfa, Vængi, sem þig Munu voldugir bera Óðfluga fram hjá Ollum sólum Og beint til hinnar hæstu, Þá mun þjer Dauði, Minn þróttöflgari Samtviburi, Siðar gefa. Hreinlæti. (Eptir Wergelani). Ljett um grund fer lækur, Leiðist ekki minnsta hót, Fleygist yfir fausk og rót Og fossar yfir steina. Lágt und laufi greina Löngum hlær í grasi dátt; Særir lækinn svart og grátt Að sjá og til þess vita. Lækur smár vill lita Ljótkað steinsins andlit hvítt; Unnum tærum ótt og títt Hann alltaf nýr og þvær hann. Hvítan hann ei fær hann, — Hitt er nóg: hann verður hreinn; Hlaðinn leðju og leir var steinn, I læk er velta náði' hann. Silfurskíran sjáð' hann, Svo eg einnig verða má, Ef mjer vildi lækur ljá I lófann vatns af falli. Þó eg kalli og kalli, Kvikur lækur hraðar sjer, Vill ei tefja við hjá mjer Og vatni í lúkur henda. En á greinar enda, Ein er slútir fram á straum, Hoppar erla, í iðu flaum Svo öllum vængnum dálpi. Sjálfur hver sjer hjálpi, Hef eg fugl þeim numið af; Lækur vatn að gjöf mjer gaf, En grípa eg hlýt það sjálfur. Lít hve lopts um álfur Líður fuglinn, hreinn er þóst, Stirnir á hans strykið brjóst, Er styrktir vængir bera.
Beinir tenglar