Eimreiðin

						94

Allt eins eg vil gera,                    Og í skýjum að því gá,

O'ní dýfa hönd og þvo               Hvort englar mig ei kenna.

Andlit mitt með elju svo,

Að enginn skyldi trúa.                Astþlítt augum renna

Englar, þá mig hreinan sjá

Svo því megi eg snúa                 Eins og gimstein, mær sem má

Sömu leið og fugl sjer brá,         I myrkri glóskært brenna.

Stgr. Th.

Álfakrossinn.

(Pjóðsaga).

Fyrir fjórum eða fimm mannsöldrum bjuggu hjón ein á

Hvassafelli i Eyjafirði. Eigi er getið um nafn bónda, en húsfreyj-

an hjet Sesselja.

rað var einn dag snemma sumars, á túnaslættinum, að Sess-

elja var úti á túni við slátt með manni sínum. Var slátturekjan

hin bezta, því á hafði gengið um daginn með skúrum og jelja-

leiðingum. En er á daginn leið og kvölda tók, dreif yfir þoku

kafþykkva, jafnt niður um bæi sem upp til fjalla og dala, svo að

til vandræða horfði að hafa saman búsmala og pening allan, sem

heim þurfti um kveldið. Var því auðsær málnytubrestur sem af-

leiðing af þokumyrkrinu, ef eigi birti upp; en sú varð eigi raun-

in á. ¦ Ekki er þess þó getið, hvort ærnar hafi hafzt heim um

kveldið eða eigi, en hins er getið, sem meira þótti um vert, að

eina kúna vantaði, og var hennar leitað með dunum og dynkjum,

eins og nærri má geta. En kussa fannst ekki að heldur eða var

ófundin um seinan háttatíma, þegar þau hjón gengu til hvílu.

Biður þá húsfreyja eina vinnukonu sína að vaka stundarkorn, ef

ske kynni, að kussa'kæmi seinna; skyldi hún þá mjólka hana í

fötu, er húsfreyja tiltók, og setja síðan fötuna við búrsdyrnar og

breiða yfir hana (hún hefur læst búrinu, konan!); gæti hún þá

sjálf tekið   hana þaðan   og sett mjólkina  að  morgni  næsta  dags.

Nú gengur húsfreyja til hvilu og sofnar. Dreymir hana þá,

að til hennar kemur kona bláklædd.   Kveðst hún vera huldukona,