Eimreiðin

						100

Hin reglulegu hreppsþing kölluðust samhomur. Þau vóru ákveðin

með lögum í eitt skipti fyrir öll og haldin á ákveðnum tímum. Þessi

hreppsþing vóru háð þrisvar á ári, hið fyrsta á langaföstunni, annað á

vorin að afloknu vorþingi og hið þriðja á haustin, og skyldi það ekki

vera fyr en fjórum vikum fyrir veturnætur og ekki síðar en fyrsta sunnu-

dag í vetri. Hreppsþingin skyldu allir þeir hreppsbændur sækja, er

tíund áttu að greiða og þingfararkaupi að gegna; gætu þeir eigi komið

því við að koma sjálfir, máttu þeir þó senda annan mann í sinn stað

(t. d. vinnumann sinn) með fullu umboði til að greiða atkvæði fyrir

þeirra hönd. En væri út af þessu brugðið, þannig að einhver hvorki

kæmi sjálfur nje sendi annan mann i sinn stað, þá varðaði það 3 marka

sekt. Þeir einir, sem þannig sóttu hreppsþingin, vóru skoðaðir sem

rjettir samkomumenn og atkvæðisbærir.

Til þess að samþykkja ályktun um almenn sveitamálefni (hreppa-

mál) þurfti að eins meiri hluta atkvæða samkomumanna; en ályktun um

breyting á fundarsköpum, ákvæðunum um hvenær og hvernig hrepps-

þingin skyldu háð og boðuð o. s. frv. (samkomumál) varð ekki gerð,

nema hún væri samþykkt i einu hljóði. Kosning hreppstjóranna var

og því að eins gild. að þeir væru kosnir í einu hljóði. Ef atkvæðin

dreifðust við kosninguna, var skorið úr með hlutkesti. Pegar samkomu-

mennirnir gátu ekki orðið á eitt mál sáttir um það, hvort hreppurinn

skyldi taka einhvern ómaga til framfærslu eða flytja hann á annan hrepp,

þá var svo á kveðið, að þeir skyldu ráða, sem greiddu atkvæði með þvi,

að neita að taka ómagann að sjer og vildu flytja hann til framfærslu í

annan hrepp.

Sumum sveitamálum skyldi ráðið til lykta á ákveðnum hrepps-

þingum. Pannig áttu menn að biðja sjer byggðarleyfis á langaföstu-

fundinum; en hefði umsækjanda af einhverjum ástæðum verið það

ómögulegt, varð hann að minnsta kosti að gera það á vorfundinum. Á

vorfundinum átti einnig að kjósa þá 3 sóknarmenn, sem áttu að aðstoða

hreppstjórana og sjerstaklega að höfða mál fyrir brot á samkomumálum.

Þá skyldu menn og segja til, hvort menn vildu heldur að menn ábyrgð-

ist með þeim eldhús eða skála, ef hús þeirra brynnu. Á haustfundin-

um var skipt tiund og matgjöfum og þá vóru hreppstjórarnir kosnir.

En annars hafa menn sjálfsagt getað ráðið flestum sveitamálum til lykta

á hverju reglulegu hreppsþingi. Pannig átti t. d. sá, sem hafði misst

nautfjc sitt í fallsótt, bæði að segja til skaða síns og hve hann hefði

virzt á næsta reglulegu hreppsþingi eptir að hann beið skaðann.

Aukahreppsþingin kölluðust hreppsfundir eða hreppsstefnur. Þau vóru

ekki bnndin við neinn ákveðinn tíma, heldur mátti stefna þeim saman

hvenær sem þörf krafði  og svo opt sem   vera  skyldi.     Hver   einstakur