112 naumlega geta verið spjótið, sem Skúta braut af skaptinu, er hann »lézk vera sauðreki þeirra Eyfirðinga ok leyndi vápnum sinum, en braut sum«. Pví eptir sögunni að dæma mun hann þá hafa verið kominn undir Vaðlaheiði í Kaupangssveit (Fiskilækjarhverfi). fó er þetta ekki víst, því sagan er hjer og hvar mjög óglögg og illl á henni að byggja. En hvað sem nú þesu liður og hver sem spjótið befur átt, þá hefur það verið allsnoturt vopn, mjög hvassskeytt og biturlegt, sem aðdáanlega hefur borið af sjer áhrif lopts og lagar um margar aldir. Forngipur þessi er enn þá í vörzlum fmnanda, en trúlegt er, að honum kunni einhverntíma að verða leyft að bregða sjer til höfuð- staðarins til þess að heimsækja aðra frændur sína á Forngripasafninu! Kr. H. Benjaminsson. Útvörðurinn. (Eptir Victor Tissof). Jósep II. Austurríkiskeisari var vanur að ganga sjer til skemmt- unar á hverju kvöldi. Hafði hann þá yfir sjer stóran feld og lítinn rýting við hlið sjer, sem svo sem ekkert bar á. Það var einhverju sinni, er hann hafði setið lengur við vinnu, en hann átti vanda til, að hann gekk út að glugganum i herberg- inu sínu og leit yfir bæinn; var á bjart tunglskin og varpaði það nokkurs konar töfraljóma yfir strætin og húsin. Þetta var um vetur og kuldaveður. Fannst keisaranum eitthvað svo einmana- legt inni, að hann gat ekki stillt sig um að bregða sjer út, þó framorðið væri orðið. Hann gekk beina leið til »Graben«. og var þar hljótt og eyðilegt sem i kirkjugarði. Þaðan rölti hann aptur eptir Carinthienstræti og var komin heim án þess að hafa mætt nokk- urri sál á leiðinni. En þegar hann ætlaði að fara inn um litlu dyrnar á Burg, tók hann eptir þvi, að útvörðurinn spurði ekki eins og til stóð, »hver er þarna«, og þótti honum þetta furðu gegna. 1 Mynd sú, er fylgir lýsingunni, er gerð eptir ljósmynd af spjótinu, sem virðist hafa verið höggspjót (kesja eða atgeir?). Ritstj.
Beinir tenglar