Eimreiðin

						ii3

Keisarinn stóð þó nokkra stund grafkyr, en útvörðurinn hjelt

áfrarn að ganga um gólf, eins og hann hefði einskis orðið var.

»Tarna er skrítið«, tautaði hann við sjálfan sig og gekk að

útverðinum og spurði skyndilega:

»Hvers vegna kallar þú ekki: Hver er þarna?«

Útvörðurinn svaraði engu, en fal sig í þess stað í varðklefa

sínum.

Nú var keisaranum nóg boðið; hann þreif í handlegginn á

útverðinum   og spurði  reiðulega,  hvað allt þetta ætti að þýða.

»Ó( drottinn minn!« stundi útvörðurinn upp með veikri og

mjórri rödd, »komið ekki upp um hann Ágúst minn!« Og um

leið varpaði útvörðurinn sjer fyrir fætur keisarans.

»Stattu upp, stúlka min, stattu upp«, sagði keisarinn, sem

undir eins hafði sjeð, að þetta var kvennmaður. »Hver ertu?

Og hvernig stendur á því, að þú ert hingað komin í þessum

búningi?«

»Jeg skal segja yður hreinskilnislega, herra minn, hvernig í

öllu liggur«, svaraði stúlkan, »en komið þjer dálítið nær, svo að

menn heyri ekki til okkar. Jeg heiti María og unnusti minn

heitir Agúst. Hann er hermaður og átti að standa hjerna á út-

verði núna; en af því að hann er lasinn, þá bauðst jeg til að

standa á verðinum fyrir hann. Hann fór heim til þess að ylja

sjer ögn hjá okkur; það er svo kalt í veðrinu. Jeg sárbæni yður

um að vera ekki harðbrjósta gegn ungri stúlku.......«

»Hermaður, sem vanrækir skyldu sína, bakar sjer þunga hegm

ingu, ef það kemst upp......«

»Já, en þjer ætlið ekki að ljósta þvi upp, ætlið þjer?« sagði

hún með grátstaf í kverkunum.

»0, sussu nei, — legðu nú bara byssuna frá þjer og farðu

úr varðkápunni og bíddu svo eptir mjer þarna við strætishornið.

Jeg skal koma til þín aptur samstundis.«   *

Stúlkan grátbændi hann um að lofa sjer að vera kyrri á verð-

inum, en það kom fyrir ekki. Keisarinn kallaði á fyrirliða og

skipaði honum að taka byssuna og kápuna og láta annan hermann

taka að sjer varðþjónustuna. »Jeg hef,« bætti hann við, »leyft

honum Agúst að fara af verðinum.«

Keisarinn náði nú stúlkanni,   sem var farin af stað á undan.

»Nú skaltu ekki vera hrædd,«   sagði hann,   »jeg er nú búinn