Eimreiðin

						"5

»Vertu nú ekki svona þrálynd. Þú hefur ráð og örlög unn-

usta þíns í hendi þjer, og sýnir þú mjer ofurlitla blíðu, þá fær

þú það, sem er í þessum sjóði, í heimanmund.«

»AUir eru þeir eins«,  tautaði gamla konan.

Það glitti í gullpeningana gegnum möskvana á silkipyngjunni,

og þeir brugðu tælandi og töfrandi freistingarljóma yfir þetta fá-

tæklega heimili; en stúlkan ljet sjer hvergi bregða og stóðst

freistinguna.

Keisarinn hafði alla sína æfi verið efunargjarn að þvi er

snerti kvenndyggðir.    En þarna  brást honum bogalistin.

»Eigið þjer sjálfur gullið yðar«, sagði María loksins, »jeg

heyri unnusta mínum einum til, og úr því að þjer eruð ríkur, ræð

jeg yður til að dvelja ekki of lengi hjerna«.

Þessi orð fengu svo á keisarann, að honum vöknaði um

augu.

»Hvers krefst þú af mjer«, spurði hann með viðkvæmri rödd,

»til þess að sanna, að jeg vilji þjer ekki nema gott?«

»Að þjer þegið yfir því, sem þjer hafið komizt á snoðir um.«

»Hjerna er hönd mín til staðfestingar þvi.«

»Og farið þjer svo í burt hjeðan!«

»Kysstu mig að minnsta kosti einn koss, áður en þú rekur

mig út«, sagði keisarinn og gekk beint framan að henni. I sama

vetfangi opnuðust dyrnar og Ágúst kom inn.

Þegar hann sá hinn ókunna mann, kom eins og dalítið á

hann, en hann áttaði sig fljótt og gekk snúðugt að honum og

spurði með mesta þjósti:

»Hvaða rjett hafið þjer til að vera hjerna?«

»Og hvaða rjett hefur þú til að vera hjerna?« spurði keisar-

inn aptur ofur rólega.

»Jeg! — Jeg er unnusti Maríu!»

»Og jeg hef komið hingað, af því að mjer þóknaðist nú að

gera það.«

»Þjer hafið komið hingað í miður sæmilegum tilgangi?« sagði

Agúst reiðilega og ógnaði um leið með hendinni.

»Af hverju veiztu það?«

»Þjer eruð .hermaður?«

»Já!«

»Jæja, þá þarf jeg ekki að gefa yður á hann. — Komið þjer

nú með mjer!«

8*