Eimreiðin

						Ilé

»Ágúst! Agúst! Hvað ætlarðu að gera?« kölluðu báðar kon-

urnar og reyndu að halda í hemilinn á honum.

»Jeg er reiðubúinn«, svaraði keisarinn og sló um leið frá sjer

feldinum. En þá var eins og Ágúst hefði verið lostinn af eld-

ingu og hann varð fölur sem nár.

»Keisarinn!« stamaði hann út úr sjer og kastaði sjer á knje

og grátbændi um miskunn fyrir móðgunaryrði sín. Konurnar

köstuðu sjer nú lika á knje.

»Standið upp og verið glöð!« sagði keisarinn. »Þið eruð

sómafólk, og jeg vil fá að verða skírnarvottur allra barnanna ykkar«.

I 9 ár samfieytt kom Ágúst reglulega á hverju ári og til-

kynnti keisaranum, að nú væri hann aptur búinn að eignast son.

Þegar langt var liðið á 10. árið, mætti keisarinn einu sinni Agúst

í hallarganginum í Burg.

»Nú er líklega sá tíundi á ferðinni«, sagði keisarinn kát-

broslega.

»Nei, yðar hátign; það hefur ekki árað vel í ár. I þetta sinn

kem jeg ekki til að fá mjer skírnarvott, heldur í öðrum erindum.

Jeg hef heyrt að ófriður væri í þann veginn að byrja og kem nú

til þess að biðja leyfis yðar hátignar til að jeg megi fara með hern-

um sem sjálfboðinn hermaður. Bróðir minn, sem er óhraustur,

ætlar að annast verzlunina, sem mildi keisarans míns studdi mig

til að koma á fót.«

»En hvað segir konan þín um þessa fyrirætlan?«

»Konan mín mun bara elska mig enn heitar, ef jeg kem

heim aptur með sárum, sem jeg hef fengið í þjónustu keisarans

míns.«

Hálfu ári síðar kom Ágúst aptur til Vínarborgar og hafði þá

heljarmikið ör á vanganum og á brjóstinu verðlaunamerki fyrir

góða iramgöngu.

Jósef II. hafði mjög gaman af að segja frá þessu æfintýri

sínu og bætti þá ævinnlega við:

»Jeg segi  ykkur það   satt,   að   þessi  unga  stúlka, hún María,

hefur  ekki  gert  neina  smáræðisbreyting  á  skoðunum mínum að

því er snertir kvenndyggðir.«

Þýtt af

V. G.