Eimreiðin

						121

Marskálkurinn var í rúminu og enn í fasta svefhi, þegar hon-

um kom þessi orðsending. En hann var ekki lengi að tvínóna

við að komast á fætur og var því alklæddur að fám mínút-

um liðnum.

Napóleon var að lesa Berthier hershöfðingja fyrir ýmsar fyrir-

skipanir, þegar Lefebvre ljet tilkynna komu sína.

»Nú þegar!« sagði Napóleon dálítið hissa. xÞetta getur mað-

ur, svei mjer, kaliað að fiýta sjer. Finnst þjer ekki lika, Berthier,

að hann kunningi okkar hertoginn hafi i þetta sinn sýnt fádæma

rögg af sjer?«

Síðan sneri keisarinn sjer að boðliðanum og bætti við:

»Viljið þjer segja hertoganum af Danzig, að jeg hafi beðið

hann að gera svo vel að koma hingað, af því að mig langaði til

að njóta þeirrar ánægju, að borða með honum dögurð. En biðjið

kertogann að gera svo vel og biða i framherberginu fáeinar min-

útur, af því jeg eigi svo annríkt í svipinn.«

Boðliðinn hjelt, að keisarinn hefði misskilið sig, og vakti

athygli hans hátignar á því, að hjer væri eigi að ræða um neinn

hertoga af Danzig, heldur væri það hann Lefebvre marskálkur, sem

hefði látið tilkynna komu sína.

»Farðu bara út og segðu það, sem jeg hefi sagt«, svaraði

Napóleon brosandi. »Ef jeg vil gera einhvern að hertoga, þá á

jeg líklega með það; er ekki svo? Enda verðið þjer sjálfsagt að

játa, að hann Lefebvre marskálkur hefur með hinu síðasta frægi-

lega afreksverki sínu unnið til þess, að honum væri sýndur ein-

hver sómi.«

Boðliðinn hneigði sig og hafði sig út til marskálksins, sem

átti bágt með að láta ekki bera á óþolinmæði sinni yfir því, að

þurfa að bíða sona lengi. Hann gat heldur ekki skilið i þvi, að

keisarinn skyldi nú þegar, sona snemma morguns, hafa gert orð

eptir sjer aptur, þar sem þeir höfðu skilizt svo seint kvöldinu áður.

»Jeg átti að skila frá hans hátign,« sagði boðliðinn, »að hann

bæði yðar hágöfgi að bíða fáeinar mínútur. Hans hátign langar

til að borða dögurð með yðar hágöfgi, en er í svipinn i óða önn

aö lesa ýmsar fyrirskipanir fyrir honum Berthier hershöfðingja.«

»Hans hátign verður að ráða«, svaraði marskálkurinn og settist

á stól, án þess að taka eptir þessum nýja, göfga titli, er hann hafði

verið ávarpaður með.

Tíu mínútum siðar hringdi keisarinn, og skömmu síðar kom