Eimreiðin

						122

boðliðinn aptur og bað marskálkinn að koma inn í borðsalinn,

þar sem hans hátign og Berthier hershöfðingi vóru þegar seztir

undir borð.

Jafnskjótt og Lefebvre kom inn úr dyrunum, sneri keisarinn

sjer við, breiddi út arma sína á móti honum, eins og hann ætlaði

að faðma hann að sjer, og mælti kátbroslegur í bragði:

»Góðan daginn, góðan daginn, hertogi góður!«

»En, yðar hátign, hvernig.....«

»Komið þjer nær kertogi góður! Hvernig getur yður dottið í

hug, hertogi góður, að standa kyr þarna út við dyrnar? Komið

þjer hingað, hertogi góður, og setjið yður við hliðina á mjer.«

Lefebvre vissi ekki hvaðan á sig stóð veðrið, og settist við

hið ríkmannlega dögurðarborð rneð viðlika bragði og maður, sem

finnst með sjálfum sjer, að verið sje að leika á bann, en hefur þó

ekki almennilega hug til að mæla á móti.

Keisarinn ljet þó ekki vandræðasvip marskálksins fá agnar ögn

á sig, heldur hjelt áfram að kalla hann »hertoga« í annari hverri

setningu, og brýndi að lokum raustina og sagði:

»Heyrið þjer, hertogi minn góður, það hefur úr áreiðanlegum

stað borizt mjer til eyrna, að yður þyki so dæmalaust gott súkku-

laði. Segja menn þetta satt? Þykir yður súkkulaði í raun og veru

so íjarskalega gott, hertogi góður?«

»Já, yðar hátign, en . . .  .«

»Rjett, hertógi góður! Það gleður mig að sagan er sönn. Því

miður get jeg ekki boðið yður bolla af súkkulaði við þennan

dögurð. Jeg var að hugsa um það í morgun, en gleymdi að segja

matreiðslumanninum það. Aptur er mjer sönn ánægja í því að

rjetta yður pundsfjórðung af ágætis súkkulaði frá þýzka kryddsal-

anum í Danzig . . . Það var sannarlega fallega af sjer vikið af

yður að vinna þá borg, og mjer hefur því hugkvæmzt, að það

væri sanngjarnt, að þjer fengjuð eitthvað fyrir ómakið, þó það

aldrei verði nema — ein súkkulaðikaka«.

Að svo mæltu stje keisarinn með kankvíslegu brosi undan

borðum, gekk að skattholi sínu og tók úr því lítinn böggul af-

langan, er silfurpappir var vafið utan um, og rjetti hann að Lefebvre

með þessum orðum:

>Hertogi góður! Mjer hlotnast hjermeð sá heiður, að rjetta

yður vel veginn pundsfjórðung af ósviknu súkkulaði, og vona jeg

að þjer látið svo lítið að þiggja þessa lítilfjörlegu gjöf mína.   Með