Eimreiðin

						123

hálfum hleif og með höllu keri fjekk jeg mjer fjelaga, segir gamail

orðskviður«.

Lefebvre þakkaði með brosi, sem ekki var laust við að hann

yrði að gera sjer upp, og stakk súkkulaðinu á sig. Var síðan

tekið til óspiltra málanna við snæðinginn og að honum setið með

raestu kátínu, enda sparaði keisarinn ekki að bæta mönnum þrá-

faldlega í munni með smávegis fyndnisglettum.

Á borðinu var margt rjetta, en eins og í öndvegi á því miðju

var forkunnar falleg lifrarkæfa krydduð með kúlusveppum, og var

hún hvorki meira nje minna en gerð i liking við sjálfa borgina

Danzig (þó líkingin  reyndar ekki  væri  neitt sjerlega blekkjandi).

Þegár nú átti að taka til þessarar krásar, fór keisarinn á ný að

glettast til við nýbakaða hertogann:

»Finnst yður ekki, hertogi góður, að það sje rækallans vel

til fundið af matreiðslumanninum að tarna? En það snjallræði að

láta lifrarkæfuna einmitt vera sona í lögun, og hvað það á líka

vel við tækifærið! . . . Nú, nú, hertogi góður, takið nú hnífinn

og gaffalinn og sýnið okkur Berthier, hvernig þjer fóruð að þvi

að »vinna« Danzig. Hvar ætlið þjer nú fyrst að höggva skarð í

múrinn? Það verður gaman að sjá, hvernig fyrstu árásinni

reiðir af«.

Marskálkurinn gerði sem fyrir hann var lagt og hlutaði kæf-

una sundur, en keisarinn og Berthier engdust sundur og saman

af hlátri á meðau hann var að því. Hjelt svo keisarinn samtalinu

áfram með sömu   kátínunni og glettninni unz  upp var staðið. —

Þegar Lefebvre kom heim til sín,   tók hann  litla böggulinn