Eimreiðin

						135

lausnarsteinsbauka silfurbúna. Þeir eru metfje og eru nú í eign Löve's

veitingamanns í Kaupmannahöfn, sem áður var fatasali á Islandi. Enn

getur Jón Olafsson ffá Grunnavik um tóbaksstokk og tóbakskistu í orða-

bók sinni og bera nöfnin það með sjer, til hvers þessar hirzlur hafi

verið hafðar.

Tóbakið, sem tíðkar þjóð                það er að vísu gáfan góð,

temprast má það vel með kurt;       guði sje lof fyrir sh'ka jurt.

(Orðabók Jóns Ólafssonar).

Ólafur Daviðsson.

Um spjaldvefnað.

Eptir M. Lehmann-Filhés.

Þegar jeg fyrir tveim árum var að semja menningarsögulega

grein um Island, er síðan birtist í »Zeitschrift des Vereins fiir

Volkskunde« og fór þar að mestu leyti epúr hinni ágætu ritgerð

sjera Þorkels Bjarnasonar »fyrir 40 árum« í Tímariti Bókmennta-

fjelagsins og viðaukum Olafs dannebrogsmanns Sigurðssonar i

sama riti, rak jeg mig í fyrsta sinn á orðið: »spjaldofið«, er jeg

hafði enga hugmynd um hvað þýddi. Jeg komst þó vonum bráð-

ara að raun um það, því að í þjóðgripasafninu (Folkemuseet) í

Kaupmannahöfn varð mjer óvaranda litið á íslenzk vefspjöld, enda

gaf kona Dr. Valtýs Guðmundssonar mjer spotta af spjaldofnu

sokkabandi. Með því að rannsaka bandið varð mjer nú unnt að

kynna mjer aðferðina, sem höfð er við vefnaðinn, og upp frá þvi,

er mjer tókst það, er mjer óskiljanlegt, að þessi hannyrð skuli

á Islandi nærri því vera »fallin i gleymsku og dá«. Að vefa í

spjöldum þykir mjer svo »inndæl vinna«, að jeg vildi fegin vera

að því hvern einasta dag. Pykir mjer því meira til þess koma

sem þessi iðn er svo afargömul, sem Guðrúnarkviða II, 26 ber

vott um; þrátt fyrir það hefur spjaldvefnaðurinn hingað til verið

ókunnur þýzkum fornfræðingum og hefur nú fyrst tekið að vekja

athygli manna.

En það var ekki búið með þetta, heldur varð íslenzki spjald-

vefnaðurinn lykillinn að öðrum athugunum. Kona jarðeiganda

eins  og veiðistjóra á Jótlandi,  frú   Hvass í  Randrup  (hennar er