140 hann að hafa verið á þeirri leið, og enginn getur sagt, hvað gamall hann sje; sjálfsagt er hann miklu eldri en menn hafa híng- að til ætlað. Frá Islandi hefur hann ekki farið lengra (fyrri en nú til Berlínar); þar hefur hann og auðsjáanlega náð sínu hæsta fullkomnunarstigi því ekkert þeirra banda, er jeg hef skoðað, er með letri nje svo listalega af hendi leyst eins og fallega, gamla bandið, sem Dr. Valtýr og kona hans færðu mjer í fyrra norðan frá »Isafoldu«. Framanskráð ritgerð er merkileg að fleiru en einu leyti. Fyrst og fremst er efni hennar mjög fróðlegt og eptirtektar vert, en í annan stað er búningur hennar það ekki síður, þar sem hún er skrifuð á islenzku af þýzkri konu, sem aldrei hefur komið til íslands nje notið kennslu i máli voru, heldur numið það algeiiega af sjálfsdáðum. Eimreiðin hefur að sönnu áður (III, 115) flutt grein eptir útlending skrifaða á islenzku, en hún var eptir lærðan mann (dr. Kr. Kalund), sem gert hefur nám tungu vorrar og íslenzkra fræða að lifsstarfi sinu og dvalið nokkra hrið á Islandi, þó fyrir mörgum árum sje. En að sjá jafnlanga íslenzka grein frá hendi þýzkrar konu, sem numið hefur mál vort svona vel tilsagnar- laust, gegnir sannarlega meiri furðu. Ætli þær yrðu ekki fáar íslenzku konurnar, sem vildu leika það eptir henni, að skrifa sömu greinina eða aðra líka á þýzku? Pess skal getið, að stranglega er bannað að endur- prenta mynd þá, er ritgerðinni fylgir, upp eptir Eimreiðinni. RlTSTJ. Finnur Jónsson. Það hlýtur ætíð að gleðja hverja þjóð, þegar sonum hennar er sýndur eínhver sómi og viðurkenning í útlöndum, því slíkt er um leið sómi fyrir þjóðina, sem hefur alið þá. Pví meiri orð- stir sem hinir einstöku synir hverrar þjóðar geta sjer, því meiri verður orðstír hennar sjálfrar. Eimreiðin _hefur í þetta sinn þá ánægju að flytja mynd af einum slíkum Islendingi, sem með frábærri vísindalegri starfsemi hefur getið sjer meira nafn í útlöndum en títt er um menn á hans aldri. Þessi maður er háskólakennari dr. FINNUR JÓNSSON. Dr. F. J. er nú rjett fertugur, Hann er fæddur 29. maí 1858 á Akureyri við Eyjaförð Þar bjuggu þá foreldrar hans, Jón Jónsson Borgfirðingur og Anna Guðrún Eiríksdöttir. Attu þau hjón 6 barna, 4 syni og 2 dætur, öll mjög mannvænleg, og var F. J.