Eimreiðin

						I4i

elztur  sona   þeirra.      Ólst   hann   upp    hjá    foreldrum   sínum   á

Akureyri unz hann var 7 ára gamall.    Var   faðir   hans   þar bók-

bindari, en fluttist 1865   til Reykjavíkur og  gerðist þar síðar lög-

regluþjónn.    Mun   sú   ráðabreytni  einkum hafa stafað af því,   að

hann óskaði   að   afla börnum sínum   betri   menntunar,   en  hann

átti sjálfur kost á í æsku, því hann hefur alla æfi sína verið mjög

gefinn fyrir bækur   og allan  þjóðlegan fróðleik,   eins  og rit hans

bera vott um   (Stutt   rithöfundatal,   Prentsmiðjusaga,   Æfiminning

Sigurðar Breiðfjörðs o.  fl.).     Þessa   ósk   mundi   hann  með engu

móti hafa getað uppfyllt,   ef hann hefði setið kyr á Akureyri,  en

með því  að flytja til Reykjavíkur   hefur hann fyllilega náð marki

sinu,   því  svo   er  komið,

að   allir  synir   hans  hafa

tekið stúdentspróf, og dæt-

ur hans að sínuleyti fengið

alla þá kvennlega mennt-

un, sem kostur var á.   Er

bað   því   meiri  sómi  fyr-

ir hann, að  hafa mannað

börn   sín   svo    vel,   sem

hann jafnan hefur átt við

þröngan kost að búa.   En

sjálfsagt á hans látna, góða

og göfuga kona sinn skerf

af heiðrinum, og er ekki

síður    skylt   að    minnast

þess, þó hún sje nú fyrir

allmörgum   árum   komin

undir    græna   torfu,    og

geti því   ekki eins  notið

ávaxtanna af því fræi, sem

hún hefur niður sáð.

Fyrstu 7 árin sem F. J.

dvaldi í Rvík, gengdi hann

ýmsum smásveina störf-

um og búðarstörfum, unz hann komst í latínuskólann, og eins

i sumarfríinu eptir að hann var þangað kominn. I skólanum

stundaði hann nám sitt af miklu kappi og varð brátt meðal

hinna fremstu skólabræðra sinna, enda fjekk hann þar og nám-

styrk í fyllsta mæli, sem varð foreldrum hans mikill ljettir.

Árið 1878 tók hann stúdentspróf með bezta vitnisburði og sigldi

svo samsumars til háskólans í Kaupmannahöfn og tók að lesa

málfræði. Pótt hann kæmi þangað með tvær hendur tómar og

foreldrar hans gætu ekkert lagt honum að mörkum, tókst honum

þó með dugnaði sínum og Garðstyrknum að sigrast á öllum efna-

legum örðugleikum, og gekk undir málfræðispróf hið forna (lat-

ínu, grísku, norrænu og sögu) í janúar 1883. Að því prófi loknu

tók hann einvörðungu að stunda fornnorræn fræði og hlaut næsta

ár (1884)   doktorsnafnbót   fyrir   rit   sitt    »Gagnrýnisrannsóknir   á