Eimreiðin

						142

nokkrum af hinum elztu kvæðum norskra og íslenzkra skálda«.

Næstu ár þar á eptir hjelt hann enn áfram vísindarannsóknum

sínum og fjekk til þess töluverðan styrk, en vann að öðru leyti

fyrir sjer með kennslu, unz hann 1887 var |skipaður bráðabrigða-

kennari (midkrtidig Docent) við háskólann í norrænni tungu og

bókmenntum, fyrst til þriggja ára, en síðan (1890) um óákveðinn

tíma. Lþeirri stöðu hefur hann verið síðan, unz hann nú hinn

29. marz þ. á. var af konungi skipaður aukaprófessor (Professor

extraordinarius) við háskólann með sömu launakjörum sem aðrir

reglulegir háskólakennarar. Skömmu síðar (15. apr. þ. á.) var

hann kosinn fjelagi í »Hinu danska vísindafjelagi« og hefur hann

þannig hlotið þá hæstu viðkenningu, sem Danir geta veitt vísinda-

mönnum sínum. Hann hefur i mörg ár verið i stjórn «Hins

íslenzka bókmenntafjelags« og »Utgáfufjelags norrænna fornrita«

og í fornritanefnd »Hins konunglega norræna fornritafjelags.« —

7. nóv. 1885 kvæntist hann danskri konu, Emmu Herazcek, dóttur

hirðsverðskriða H. í Kaupmannahöfn, og eiga þau einn son, er

Jón heitir, eptir föðurafa sínum.

Það yrði löng skrá, ef telja ætti upp öll rit og ritgerðir dr.

Finns. Þegar á stúdentsárum sínum tók hann að fást við útgáf-

ur af fornritum vorum, og síðan hefur hann svo að segja á hverju

ári gefið út eitt eða fleiri af þeim. Hann hefur þannig geíið út

Reykdælu og Valla-Ljótssögu (1881), Svarfdælu og Þorleifs þátt

jarísskálds (1883), Eglu (1886—88, og aðra útgáfu af sömu sögu

með skýringum á þýzku 1894), íslendingabók (1887), Snorra Eddu

III, 2 (skáldaæfir, 1887), handútgáfu af Sæmundar Eddu fyrir

Þjóðverja (Eddalieder, 1888—90), ljósprentaða útgáfu af sama riti,

ásamt prófessor L. Wimmer (Codex regius 1891), Hauksbók, ásamt

varaprófasti Eiríki Jónssyni (1892—96), Heimskringlu (1. hepti kom

út 1893 °S síðan hefur komið út eitt hepti á hverju ári, en verk-

inu er enn ekki lokið), Brot úr Kringlu og Jöfraskinnu (1895),

Brot úr Sæmundar Eddu (1896) og Ferna forníslenzka rímna-

flokka (1896). Auk þess hefur dr. Finnur samíð skýrslu um hand-

ritasafn Bókmenntatjelagsins II, 2. (1885), Agrip af bókmenntasögu

Islands (1891—92), Stutta íslenzka bragfræði (1892), Fornnorska og

forníslenzka bókmenntasögu (I. bindi kom út 1894 og síðan hefur

kemið út II, 1 [1895] og II, 2 [1897], en verkinu er enn ekki

lokið) og mesta sæg af ýmiskonar ritgerðum í tímaritum og öðrum

safnritum, einkum í »Arkiv för nordisk Filologi« og »Aarb0ger

for nordisk Oldkyndighed og Historie.«

Það, sem einkum einkennir útgáfur dr. Finns af fornritum

vorum, er, hve »praktiskar« þær eru og hentugar til afnota við

vísindalegar rannsóknir. Það er ekki nóg með það, að hand-

ritunum sje stranglega fylgt, þau greind og gildi þeirra metið,

heldur fyígja og jaíhan fróðlegar athugasemdir, vísnaskýringar,

tímatal, samanburður við eldri útgátur og margt fleira, sem fræði-

mönnum er harla kærkomið. Langflestar af ritgerðum dr. Finns

lúta að rannsóknum á fornum skáldskap og braglist, en sumar

þó um ýmislegt  annað.    Einna mest   kveður að   ritgerðum  hans