Eimreiðin

						143

gegn kenningum próf. Bugges um uppruna norrænna goðasagna

og aldur nokkurra fornskáldakvæða. Hefur hann í þeim verulega

hnekkt ýmsum af kenningum Bugges og rækilega sýnt, að margt

af því, sem B. telur aðfengið og ummyndað, hljóti að vera nor-

rænn frumgróður, en ekki komið ti) þeirra frá írum. Höfuðrit

dr. Finns er þó hin fornnorska og forníslenzka bókmenntasaga

hans (sbr. Eimr. II, 151—153), sem verður heljarmikið rit, en er

enn ófullbúin. En það, sem út er komið, er nóg til að sýna, að

hún verður stórmerkileg bók, enda hefur hún hlotið almenna við-

urkenning, að því einu undanskildu, að öflug andmæli hafa verið

hafin gegn kenningum hans um heimkynni Eddukvæðanna. En

slíkt er eitt af því, sem þrátta má um um aldur og æfi, án þess

líkindi sjeu til, að menn komist nokkurntíma að öruggri nið-

urstöðu.

Dr. Finnur hefur óþreytandi starfþol og elju og er aíkasta-

maður hinn mesti. Þótt hann jafnan haíi mörg járn í eldinum,

er eins og hann hafi ætið nógan tíma til alls, ef til hans er leitað,

enda er hann manna hjálpfúsastur. Hann er drengur hinn bezti

og ágætur fjelagsbróðir. Hann er »hreinlyndur sem hvitabjörn«,

en getur reitt upp hramminn, ef því er að skipta. Hann hirðir

ekki um að vera allra vinur, og getur verið nokkuð óþjáll. En

hann er vinur vina sinna, en óvæginn andstæðingum, og bregður

að þvi leyti í ætt til forfeðra vorra. Á stúdentsárum sínum hafði

hann mikinn áhuga á pólitik og var þá framsóknarmaður hinn

mesti; en nú lætur hann pólitíkina ekki til sín taka nema sem

athugall áhorfandi. Alla sina miklu starpskrapta hefur hann helgað

vísíndunum.                                                                        V. G.

Frjettaþráðurinn.

Stærsta fjárveitingin, sem nokkurn tima hefur verið veitt á

alþingi, er tillag það til frjettaþráðar milli íslands og útlanda, sem

veitt var á síðasta þingi. Til þessa var veitt 700,000 kr., skipt

niður á 20 ár (35,000 kr. á ári). Þar sem um svo mikla fjárveiting

var að ræða — meira en allar árstekjur landsins —, geta menn

sagt, að það hefði verið skylda þingsins að búa svo um hnútana,

að hún kæmi öllu landinu eða að minnsta kosti mestum hluta

þess að notum, en yrði ekki að eins til hagnaðar fyrir einhvern

einstakan stað. En þetta gerði þingið ekki. Það setti engin

skilyrði fyrir þessari fjárveiting önnur en þau, að fjenu skyldi

varið til frjettaþráðar milli útlanda og einhvers staðar á íslandi.