Eimreiðin

						144

Mörgum kann nú að virðast, að þetta sýni lítil hyggindi hjá þing-

inu og beri fremur vott um fiasfengni hjá því, og því verður ekki

neitað, að svo líti út á yfirborðinu. En til þess að fella ekki

rangan dóm, verða menn líka að gæta þess, í hvílíkum vanda

þingið var statt. Stjórnin, sem samið gat við Frjettaþráðafjelagið,

hafði ekki ymprað á neinum skilyrðum, en þinginu var sökum

fjarlægðar og samgangnaleysis ómögulegt að semja við það.

Hefði því þingið farið að setja einhver ákveðin skilyrði fyrir fjár-

veitingunni, án þess að geta ráðfært sig við fjelagið, gat vel svo

farið, að þau eða eitthvert þeirra yrðu málinu aJgerlega að falli,

og þá hefði verið verr farið en heima setið. Þingið hafði óþægi-

lega rekið sig á í þessu efní við fyrri fjárveitingar til eimskipa-

ferða og vildi nú ekki eiga á hættu, að þetta mál gæti strandað á

sama skerinu. Þess vegna afrjeð það, að setja nú engin skilyrði,

en varpa allri áhyggju sinni í því efni upp á stjórnina og hennar

vísdómsfullu fyrirhyggju fyrir þörfum alls landsins.

En þó nauðsyn kringumstæðanna gerði það að verkum, að

sú yrði niðurstaðan, þarf enginn að ætla, að öllum þingmönnum

hafi verið þetta ljúft. Að minnsta kosti var svo um mig, sem

var einn þeirra manna, er hafði um málið að fjalla í samgöngu-

málanefndinni, að jeg var harðóánægður með þetta, þó jeg sæi

ekki önnur úrræði í svipinn. En með því að jeg lít svo á, að

þingmenn eigi ekki einungis að vinna að þjóðmálum þann stutta

tíma, sem þeir sitja á alþingi, heldur og á milli þinga, hugsaði

jeg mjer að reyna að bæta ögn úr þessu, er jeg næði til rjettra

hlutaðeigenda: Frjettaþráðafjelagsins og stjórnarinnar. Jeg gerði

mjer því fremur von um, að mjer kynni að verða eitthvað ágengt

í þessu efhi, sem mjer hafði áður tekizt að greiða töluvert fyrir

málinu milli þinga, fyrst með því að styðja af alefli tilraunir Mr.

Mitchells, meðan nokkur von var um árangur af þeim, og því

næst með því að vinna bilbug á hiki forstöðumanns Frjettaþráða-

fjelagsins norræna við að sínna málinu í bráð og fá hann til að

koma fram með tilboð sitt fyrir alþingi 1897.

Þegar jeg kom heim af þingi, fjekk jeg bæði af blöðum hjer

og af viðtali við forstöðumann Frjettaþráðafjelagsins að vita, að svo

væri tilætlazt, að fjelagið hefði að eins eina frjettaþráðarstöð á íslandi,

þar er sæsíminn kæmi í land. Auðvitað áleit forstöðumaðurinn

að sáralítið gagn yrði að þessu fyrir landið í heild sinni, nema jafn-

framt væru lagðir frjettaþræðir  um landið,  en þá yrði landið að