Eimreiðin

						H5

kosta að öllu leyti, bæði lagning þeirra, viðhald og stöðvastörf

við þá. En væri slíks ekki kostur í bráð, mundi fjelagið verða

nauðbeygt til að leggja sæsímann til Rvíkur (eða þar í grennd), með

því stjórnin mundi af auðskildum ástæðum gera það að skilyrði,

að sá staður fremur öllum öðrum kæmist í frjettaþráðarsamband

við útlönd.

Þó mjer nú þætti nokkuð mikið lagt í sölurnar frá Islands

hálfu fyrir eina einustu símastöð, þá virtist mjer að una mætti

við það, ef kostnaðurinn við lagning landþráða reyndist ekki meiri

en svo, að búast mætti við, að landið gæti risið undir honum.

Jeg reyndi því að leita mjer upplýsinga um, hve mikið landþræðir

frá Berufirði til Akureyrar og þaðan til Rvíkur (með aukaþræði frá

Stað í Hrútafirði til ísafjarðar) mundu kosta. Sneri jeg mjer fyrst

til mannvirkjafræðings í Berlín, sem ferðazt hafði á Islandi og at-

hugað þetta, og varð áætlun hans sú, að þessir þræðir mundu

kosta um 400,000 kr. Aðra áætlun ljet Frjettaþráðafjelagið gera

og varð hún nokkru hærri um 450,000 kr. eða allt að 500,000 kr.

Þótt nú báðarþessar áætlanir sjeu lauslegar áætlanir og mestmegnis

byggðar á likum (að eins svæðið millum Akureyrar og Rvikur hefur

verið rannsakað), má þó ætla, að þær fari ekki allfjarri sanni.

Þar sem þingið hefur nú með fjárveiting sinni til sæsímans

bundið landssjóði 700 þús. kr. byrði, gat jeg ekki sjeð, að nokk-

ur von væri um, að hann yrði í nánustu framtíð fær um að snara

út allt að ^/2 miljón í viðbót til landþráða. En að fá slíka þræði

virtist mjer þó óhjákvæmilegt, ef meginþorri landsmanna ætti að

hafa nokkurt verulegt gagn af sæsímafjárveitingunni. Peir fjár-

hagslegu hagsmunir, sem landið ætti að geta haft af frjettaþráða-

sambandinu, eru einkum, hve það greiddi fyrir verzlun, siglingum

og fiskiveiðum. En ef sæsími yrði að eins lagður til Rvikur, en

engir landþræðir, þá yrðu einmitt þeir hlutar landsins, sem mesta

þörfina hefðu og mest gagn gætu haft af frjettaþráðarsambandinu,

útundan. Engum getur dulizt, hve miklu tjóni hraðskeyti gætu opt af-

stýrt, þegar ís er á ferðum, og eins hve mjög þau gætu stuðlað

að því, að mögulegt yrði að nota sjer snöggar en skammvinnar

fiskigöngur (t. d. síldarhlaup), sem nú er ekki kostur á að færa

sjer fyllilega í nyt. En þetta á einmitt einkum við Austur-, Norður-

og Vesturland, sem þvi nær ekkert gagn hefðu af sæsímanum,.

ef landþræði vantaði, því langt yrði og kostnaðarsamt að senda

menn með hraðskeyti til Rvíkur.   Yrði líklega optast, að minnsta

10