Eimreiðin

						148

frjettaþráðurinn kynni að bila. Þó yrðu liklega tveir þræðir að

eins milli Rvíkur og sæsímans, en allir aukaþræðir einfaldir. Þykir

sanngjarnt að tryggja sem bezt sambandið við höfuðstað landsins,

þar sem stjórn þess innan lands situr, og því er honum gert hærra

undir höfði í þessu efni en öðrum stöðum. Svo er til ætlazt, að steng-

urnar sjeu svo traustar og þjettar, að hafa megi allt að 6 þráðum á

þeim, þannig að 4 mætti bæta við  síðar eptir þvi sem þörf krefði.

Frjettaþráðafjelagið lætur nú í sumar rannsaka lendingarstaði

fyrir sæsimann, og mannvirkjafræðingur vetður sendur til Islands,

til þess að rannsaka legu landþráðanna og gera áætlun um kostn-

að við lagning þeirra.

Gæti nú stjórn Islands lofað þvi fjárframlagi, sem á vantar til

landþráðanna, mætti að öllum líkindum byrja að vinna að þeim

nú í haust (útvega efni í stengur o. s. frv.) og má þá gera ráð

fyrir að verkinu yrði lokið um haustið 1900, svo landið gæti byrj-

að nýju öldina með því að heilsa upp á heiminn með frjettaþræði.

En þetta mun stjórnin, sem von er, ekki þora að gera, fyrri en

hún hefur heyrt tillögur þingsins, og þar sem alþingi kemur ekki

saman fyrri en næsta sumar, eru mest líkindi til að fresta verði

öllum framkvæmdum í málinu um eitt ár. Þar sem málið þó er

þannig vaxið, að stjórnin þyrfti engan eyri að brúka af væntan-

legri fjárveiting úr landssjóði fyrri en eptir næsta þing, væri þó

hugsandi, að hún rjeðist i að lofa svo miklu fjárframlagi, að unnt

væri að byrja þegar á nokkrum framkvæmdum, ef henni væru

sendar eindregnar áskoranir frá meginþorra hinnar íslenzku þjóð-

ar um að gera það, svo að hún hefði fyrirfram fengið nokkurn

veginn vissu fyrir samþykki alþingis. Á þennan veg til að flýta

fyrir málinu hef jeg bent nokkrum islenzkum blöðum, en mjer

er sjálfum ljóst, að slík aðferð er hálfgerð vandræðaúrræði. Hins

vegar virðist þó ekki rjett, að láta ákveðnar »formur« standa góðu

máli fyrir þrifum, þegar því er að skipta.

En hvað sem núþessu liður, þá vona jeg, að sú þröngsýni

og hreppapólitík, sem of opt virðist brydda á hjá Islendingum,

láti nú ekki á sjer bóla i þessu máli, heldur kappkosti nú allir af

fremsta megni að ráða því svo til lykta, að öllu landinu megi

sem mest gagn að verða. Ef Islendingar neituðu að leggja fram

það fje, sem á vantar til hinna fyrirhuguðu landþráða, þá væru

þær 300,000 kr., sem nú standa til boða, landinu algerlega tapaðar,

auk þess sem allt Austur-, Norður- og Vesturland (þar með taldar