I51 Tveir mansöngvar. I. Komdu með mjer! Komdu með mjer, vina, ofan á engi! Inni í þessu raka vetrarlopti hefi eg krepptur setið langa-lengi ljóss og yls og fjörs og gleði vana og nú er úti sólmánuður sumars, Komdu með mjer, vina, svona! Sjáðu! sólin blessuð yfir Vatnshlíð miðri er að hálfu hulin þíðuskýjum, hlýjan anda leggur framan dalinn og angan blíða birkis og fjalldrapa Komdu með mjer lengra, ljúfa, heyrðu! lóan syngur »dýrðin« þarna neðra og hrafnaklukkur höfðum sjáðu kinka hvítum blómum reifðum æskubrosi og engjarósir velta vöngum rjóðum. Komdu, sjáðu spóann stika stórum. Hann stanzar nú. Heyr róminn undurþýðan, eins og bergmál blíðrar smalaraddar, er berst á milli fjalla á heiðum uppi í haustlogninu um hraun og bleika móa. Komdu, sjáðu Laxá lygna og tæra líða fram um starkögraðar eyjar og æðarfugl og endur spakar sveima upp og niður. Hlusta á klakið þýða og sifellt »ava ánla« hávellunnar, Komdu með mjer, vina, lengra, — lengra! Lífs míns vegur, sjertu með mjer eigi, yfir hraun og hjarn og urðir liggur,
Beinir tenglar