Eimreiðin

						84

að skoða málin með eigin augum, sem rædd eru og túlkuð frá

tveim hliðum.

Pessar tvær kjölfestur þurfa einstaklingarnir að eiga, sem

hafa þá ábyrgðarmiklu skyldu á höndum að greiða atkvæði um

málefni alþjóðar, þau sem eru svo mikilsverð, að segja má með

sanni, að þjóðarheillin velti á þeim í nútíð og framtíð.

Eg á auðvitað við sambandsmálið.

Og um þetta vandamál greiddu menn atkvæði hópum sam-

sem, sem eru óvita börn á þjóðmálavísu.

Hvers vegna segjum vér okkur ekki úr sambandinu við Dani,

eða sá flokkur manna í landinu, sem vill ekki una þeim kostum,

sem fengist gátu s. 1. vor, þegar nefndin sat á rökstólunum ? Ef

gamli sáttmáli er veilalaus ríkisréttargrundvöllur, ætti hann að

vera ósvikull skilnaðar-grundvöllur.

Hervarnir og utanríkismál binda okkur við Dani, munu menn-

irnir svara.

En því bjóðumst við ekki til þess að takast á hendur

strandvarnirnar og utanríkismál í — Hversvegna!

Auðvitað af þeirri einföldu og augljósu ástæðu, að vér höfum

ekki fjármunabolmagn til þess. Með öðrum orðum: Okkur brest-

ur sanna sjálfstæði heima fyrir.

Einstaklinginn brestur hana og þjóðina brestur hana í sam-

einingu.

Petta er andvökuefnið, — mikla  og   sára andvökuefnið mitt.

Meginþorra manna í landi voru brestur þá sjálfstæði, sem

getur gert sér ljósan greinarmun á æsingum og rökum. Pað er

nú lítið tiltökumál, því að í öllum löndum er pottur brotinn í

þeim efnum. Hitt er verra, að þorri manna er ósjálfstæður að

efnum, svo að hann brestur gjaldþol, til þess að halda uppi full-

kominni þjóðmenningu. — íslendingar þyrftu að vera miklu efh-

aðri en þeir eru, til þess að geta borið á herðum byrði þá alla,

sem fullvalda ríki þarf að bera, svo að það verði sér til

sæmdar meðal þjóðanna.

Sumir menn halda því fram, að við getum borið miklu meiri