Eimreiðin

						95

draum, eða réttara sagt fleiri drauma í röð, sem voru svo kyn-

legir, aö ég hafði aldrei heyrt neitt þvílíkt áður. Ef samkvæmið

langar til að heyra söguna, skal ég með ánægju segja hana. <

Auðvitað lét samkvæmið íljósi löngun til ab heyra söguna og

læknirinn hóf þá mál sitt á þessa leið:

2>Fyrir tólf árum síðan var ég um tíma í Bíarritz til að nota

böð. Ég var þá ungur og opinn fyrir áhrifum, enda varð ég brátt

ástfanginn í enskri stúlku, sem þangað var komin í sömu erind-

um og ég. Hún var heldur engin hversdagskona, heldur harla

einkennileg og gat fundið upp á öllum skrattanum til yndis og á-

nægju.

Eina nótt tók hún bæði mig og aðra fleiri, sem voru að draga

sig eftir henni — því ég var svo sem ekki einn um hituna — út

á sjó, og þar vorum við þangað til kl. 3—4 um morguninn. Við

vorum að skoða stjörnurnar og tala um, að skeð gæti að sálirnar

færu frá einni plánetu til annarrar. Ég var orðinn dauðþreyttur,

þegar ég loksins komst heim, og datt út af sofandi yfir bréíi, sem

ég hafði fundið á skrifborðinu mínu. Eg var varla búinn að loka

augunum áður en mér fanst ég vera kominn í ókunnan stórbæ,

og koma þar út úr ókendu húsi, þar sem ég sá líkvagn standa

fyrir dyrum. Hjá líkvagninum stóð stálpaður sveinn, á að gizka

15 vetra, í dökkum frakka með mjóum uppbrotum og tvísettri

röð af málmhnöppum. Pegar hann kom auga á mig, lauk hann

upp vagnhurðinni og bauð mér með kurteislegum handaburði að

koma inn í vagninn. Vó margt skrítið geti komið fyrir í draum-

um, man ég þó greinilega, að ég varð skelkaður og hröklaðist eitt

skref aftur á bak. Við þá hreyfingu hefi ég sjálfsagt rekið hnakk-

ann í bakið á hægindastólnum, því í sama vetfangi vaknaði ég og

kendi þá töluvert til í hnakkanum.

Áður tveir dagar voru liðnir, var ég búinn að gleyma draumn-

um —¦ í samverunni við stúlkuna mína ensku. En þriðju nóttina

endurtók hann sig svo nákvæmlega, að furðu gegndi. Og hvað

eftir annað dreymdi mig þennan sama draum með þriggja til fjög-

urra nátta millibili. Og fór ég, nú að hugsa um hann meira en

góðu hófi gegndi. Merkilegast þótti mér þó, að húsið og vagninn

skyldu altaf vera eins, og andlit sveinsins, búningur og handa-

burður jafnan hinn sami.

Eg tók  nákvæmlega   eftir   frakkanum,   uppbrotunum,   málm-