Eimreiðin

						98

ur en að játa á sig svo mörg hryggbrot? Og jafhtrúlegt er og hitt,

að sumar piparmeyjarnar muni hika sér við að sækja um styrk úr

piparskattsjóðnum, af því enginn hafi viljað þær. Meykerlingum er

gjarnara að gefa í skyn, að nóg hafi þær nú haft af biðlunum, en

að þær hafi engan viljað; hitt er víst einsdæmi, að þær játi, að enginn

hafi viljað við þeim Iíta.                                                      V.  G.

Élja-Grímur.

Veðrið engist með andköfum

eins og í krampaflogum,

—  stynur með sárum sogum,

ískrar og gnauðar í gættunum,

grátt eins og brim á vogum.

Konan er inni með ungan svein,

í ákefð vindur hún garnið.

Haglið dynur um hjarnið.

Elja-Grímur vill gera' af sér mein

og grettir sig framan í barnið.

I ljósaskiftunum leitar hann á

og læsir klónum í gluggann;

—  augun skima' inn í skuggann.

Drengurinn ærist af ótta þá,

illa tekst mömmu' að hugga' hann.

Vertu ekki hræddur við hann Grím!

Veiztu' ekki' að hann er góður?

—  og auminginn á ekki móður.

Vanur er hann við vatn og hrím

og Vindinn á hann að bróður.

Faðir hans þykir kuldakarl

kallaður er hann Vetur,

—  órór við innisetur.

Hann kemst í spretti' upp á Fremrafjall;

fáir gera það betur.