Eimreiðin

						«5

að   búa sig undir.     Hvar Danmörk og ísland verða niður komin

eftir þá orrahríð, er ekki hægt að segja.

JÓN STEFÁNSSON.

Angalangur.

Petta var í maímánuði. Vorið stóð á gægjum við og við um

þetta leyti ársins, en hypjaði sig þó burt aftur undan hretunum.

Penna dag hætti það sér lengst — sumir sáu það álengdar, aðrir

fundu ilminn. Loftið var þrungið af angandi hressingu. Bæjar-

veggirnir voru að skrýðast. Mosatór og grastoppar voru í óða

önn að búa um steinana og breiða yfir þá. Túnið var farið að

litkast — grágræn slæða á bletti og bletti. Tvær eða þrjár sól-

eyjar höfðu gerst svo djarfar að líta upp sunnan í Hesthús-

hólnum.

Það var hvíslingaleikur um alla náttúruna. Allir voru að

hlakka til að verða stórir. Litlu grösin voru hálffeimin við gráu

sinufauskana. Moldin vildi ekki eiga klakann yfir höfði sér fram-

ar. En það var ekki vert að hafa hátt meðan veturinn var að

festa svefninn. Lækirnir læddust áfram támjúkt og léttilega.

Engum leizt á blikuna í maímánuði. Pessvegna töluðu allir í

hljóði, annaðhvort við sjálfa sig eða hvísluðust á — og allir biðu

þess með óþreyju, að geta fleygt sér í fangið á vorinu.

Ég var kominn á 9. árið.

Ég varð feginn hverjum deginum, sem leið. Mér sárnaði

það eitt, að vera svona lítill eins og ég var — og vera ekki einu

sinni kvensterkur. Mér þótti hart að vera altaf kallaður krakki

og barn — vera hæddur og lítilsvirtur í hverju orði. Raunar gaf

ég oft tilefni til þess, því að ég var oft að reyna krafta mína á

ýmsu, svo að aðrir sáu til, færðist jafhan of mikið í fang og varð

þá venjulega að gefast upp aftur við svo búið. — Vertu ekki að

þessu, strákur; hvað ætli þú getir auminginn! sagði fólkið þá við

mig. Eða ef ég ætlaði að hjálpa til, ef það var að gera eitthvað,

sem   mannskapur   var í:   —   Hvað ertu að þvælast fyrir, strákur!