Eimreiðin

						122

af hillunni. Angarnir urðu lengri og lengri, stofnarni bólgnuðu

út, urðu gildari og gildari og kvistirnir og hrufurnar fleiri og fleiri,

sárari og sárari.

Ég hefi séð sófl mörgum árum seinna, — sama sóflinn, er

mér sagt. En ég trúi því ekki. Hann er alt öðruvísi, miklu

styttri og miklu þynnri — ekki nema fimm eða sex angar og

þeir óverulegir og tilkomulitlir.

Pabbi gekk snöggt að hillunni og greip Angalang.

Ég skalf og nötraði af hræðslu og kvíða og gat ekki einu

sinni grátið.

Pabbi þreif aftan í mig. Ég kiptist við. Ég leit á hann.

Mér fanst hann vera orðinn allur svartur í framan. Mér datt í

hug Leppalúði. Skeggið var alveg eins. Ég horfði til mömmu.

— Ekkert var hún þó lík Grýlu.

Hún stóð með hendurnar undir svuntunni og horfði snöggvast

á mig raunalega. Hún leit líka til pabba. Ég sá að hún var

líka hálfhrædd við hann, því að hún leit strax undan aftur og fór

út. Ekki þó lengra en út að dyrunum á fremra búrinu. Par

heyrði ég að fótatakið hætti.

Pabbi flýtti sér að leysa niður um mig. Hann greip utan

um mig miðjan og beygði mig fram í keng. Ég var alveg mátt-

laus eins og slytti.

Ég heyrði, eða mér fanst ég heyra, þytinn í Angalang, þeg-

ar hann reiddi hann upp — líkt og þegar ég vingsaði svipuól-

inni minni í kringum mig stundum úti.

Höggið reið og þrjú hvert eftir annað.

Eg ætlaði að rifna af sársauka og æpti og emjaði, svo að

söng í ílátunum í búrinu.

—  Ég skal aldrei gera það oftar, ég skal aldrei gera það oftar,

henti ég út úr mér í hviðunni.

—  Hún mamma þín var búinn að segja þér, að þú mættir

ekki drabba úti á skónum og það veiztu, að þú áttir ekki að

gera.

—  Ég gat það ekki, — ég gat það ekki — ég gleymdi því.

—  Pú áttir að muna það, sagði pabbi og hélt áfram að

flengja mig.

Mamma opnaði dyrnar á búrinu og gægðist inn um rifuna.

—   Sona, er þetta nú ekki nóg, sagði hún í bænarróm.

—  Jæja, kanske ég sleppi þér þá í þetta sinn, en láttu þessa