Eimreiðin

						125

segði sitthvað, sem ég mundi hafa tekið illa upp hjá öðrum og

hefnt grimmilega, ef ég hefði þorað.

Eg var lengi að brjóta heilann um þetta efni, studdi olnbog-

anum á búrhilluna og nagaði   á mér vísifingurinn annan.

Alt í einu kom mamma inn. Hún strauk hendinni um höf-

uðið á mér og stakk upp í mig vænum sykurmola.

—  Sona, ertu nú ekki búinn að jafna þig?

Ég svaraði engu. Ég ætlaði fyrst að krefja hana reiknings-

skapar og spyrja hana, vegna hvers hún hefði látið flengja mig

saklausan. Ekki fanst mér hún mundi geta svarað því nema með

einhverjum útúrdúrum. Pó hætti ég við að rekast í því. Pað

var komið, sem komið var. Auk þess hafði sykurmolinn mýkt

síðustu særíndin í kverkunum. Nú var ekkert annað en sneypan

eftir.

—  Komdu nú að hátta, væni minn, sagði mamma, og leiddi

mig út og inn göngin, inn í baðstofu. Snöggvast datt mér í hug

að þrjózkast við að fara inn; þó varð ekkert úr því.

Mamma tók af mér skóna, en síðan háttaði ég sjálfur, það

sem eftir var, nema mamma hnepti frá mér kotinu.

Mamma þurfti snöggvast að skreppa fram í búr.

Imba kom á meðan trallandi inn í baðstofuna og stikaði

stórum. Hún sá mig strax í rúminu og vissi, að ég var ekki

vanur að vera háttaður um þetta leyti.

—  O, ræfillinn, hefurðu nú fengið skömm í hattinnl Ég læt

það vera!

—  Pú ert ótugt, sagði ég og sneri mér til veggjar.

I því kom mamma inn.

—   Blessuð, farðu að mjólka, Imba, vertu ekki að þessu

hangsi!

Petta var það seinasta, sem ég heyrði. Ég sofnaði sigri

hrósandi.

Mig dreymdi Angalang og útilegumenn. Svo dreymdi mig,

að búið væri að þjappa Imbu Skankalöng saman, svo að hún var

orðin minni en ég. Pað var rétt svo, að ég þekti hana. Svo

dreymdi mig, að ég væri orðinn stór og sterkur, þriggja álna

risi. Ég var staddur í kirkju. í>að heyrðist ekkert til prestsins

fyrir sköllum og óhljóðum í krakkahóp, sem var frammi á túni að

leika sér. Ég læddist út úr kírkjunni og faldi stóran garðsóft

undir   jakkalaíinu.    Krakkarnir   tóku  ekkert  eftir  mér,  fyr en ég