Eimreiðin

						I2Ó

var kominn alveg að þeim. J?á reiddi ég upp sóflinn og lamdi

hotium inn í miðjan hópinn. Krakkamir tvístruðust í allar áttir,

emjandi og hljóðandi. Ég náði í eina stelpukreistu og barði hana

til óbóta.

Ég vaknaði og ætlaði að spyrna í fótagaflinn   á rúminu.    Pá

varð ég var við, að fæturnir náðu ekki  nema  aftur í mitt rúmið.

Bráðum verð   ég  orðinn stór, hugsaði ég, og teygði úr mér,

eins og Angalangur  á búrhillunni.

JÓN SIGURÐSSON.

Að hundrað árum liðnum.

Eftir E1.LEN KEY.

Tímarit eitt á Pýzkalandi heíir sent mörgum þjóðkunnum rit-

höfundum víðsvegar um heim spurningar um það, hvernig þeir

álíti að ástandið muni verða í heiminum að hundrað árum liðnum

(2009). Peim spurningum hefir hin nafnkunna sænska kona Ellen

Key svarað á þessa leiö:

Að hundrað árum liðnum verða allar uppgötvanir nútímans

fullkomnaðar, og þær hreyfingar báðar tvær, sem nú kveður mest

að — verkmanna- og kvennahreyfingin — hafa þá náð marki sínu.

Loftskip, betur útbúin innanstokks en skrautskip nútímans,

flytja þá tindaklífendur til þess að klifra fjöll í tunglinu, og allar

sumarskemtanir, sem nú tíðkast, fara þá fram á sjávarbotni. Pví

landslagsfegurð jarðarinnar er þá gersamlega trufluð, sumpart af

því að alt yfirborð hennar er gjörþakið iðnaði, byggingum, raf-

magnsþráðum og öðru þess konar, og sumpart af þeirri eyði-

leggingu, sem loftskipastríðin á 20. öldinni hafa valdið.

Allur landbúnaður fer þá fram í kemiskum verksmiðjum; í

þeim, og hvarvetna annarstaðar, er vinnan falin í að þrýsta á

heilar raðir af rafmagnshnöppum.

Á sömu lund eru ungbörnin mötuð og klædd í uppeldis-

húsum sveitastjórnanna; afhent þangað klukkutíma eftir fæðinguna.

Vandamesta úrlausnarefni náttúrunnar er að finna ráð til að fjölga

mannkyninu foreldralaust.    Pað þykir   ekki   sóma sér fyrir mann-