Eimreiðin

						127

kynið á svo háu mentunarstigi að auka kyn sitt sem dýrin. I

byrjun 21. aldarinnar flaug sú gleðifregn út um heiminn, að ráðið

væri í raun og veru fundið, á einni efharannsóknarstofunni, og eina

tálmunin, sem eftir væri fyrir því, að konan gæti orðið jafnfrjáls

karlmanninum, væri þannig loksins úr sögunni. Vví miður reynd-

ist þetta oftar en einu sinni flugufregn ein, en vonin um að ná

þessu takmarki að lokum lifði þó í brjóstum manna. Og það

því fremur, sem mönnum á árinu 2006 tókst að leysa annan hnút

sem var hérumbil álíka flókinn. Pá fundu menn sem sé blóð-

vökvameðal (serum) gegn þeim hræðilega sjúkdómi, sem mann-

félagið — þrátt fyrir óteljandi heilbrigðisráðstafanir — hafði árang-

urslaust barist á móti, frumleikasýkinni (origina/ite/sákomman),

eða einkaeðlissýkinni (individualitetssjukan), sem hún líka er

kölluð, svo að þann sjúkdóm mætti algerlega uppræta úr heimin-

um. Heilbrigðislögin nr. 123, 456 og 789, sem út voru gefin

2008, fyrirskipuðu þvingunarbólusetning á öllum með þessum blóð-

vökva. Og eftir það gat mannfélagið verið örugt gegn allri hættu,

er stafað gæti af þessum sjúkdómi.

Öllu er dásamlega niðurraðað. Allir, karlar jafnt og konur,

hafa skift sólarhringnúm í 4 jafnar »vinnueyktir«: 6 tíma svefn, 6

tíma við rafmagnshnappana, 6 tíma á þingum og 6 tíma til skemt-

ana og samkvæmisnautna. Pingin halda fundi á hverjum degi,

Á sunnudagsfundum þeirra eru haldnir fyrirlestrar um alþjóðar-

mál, í stað guðsþjónustunnar, er fyr meir tíðkaðist. Á virkum

dögum gera þingin ályktanir um alt mögulegt: frá því, hve stór

títuprjónshöfuðin eigi að vera, og hvernig efnasamsetning matar-

pillanna eigi að vera, og alt til þess, hve mikilli barnafjölgun þjóð-

félagið þurfi á að halda næsta ár, og hverjar og hverskyns hugs-

anir og hugmyndir séu þarflegastar og hollastar á því tímabili.

Hina ákveðnu barnatölu fá menn þannig, að menn og konur bjóða

sig fram sjálfkrafa til kynfjölgunar af þjóðfélagshvötum. Ur þeim

velja svo læknarnir þær konur og karla, sem þeir álíta bezt

fallin til að geta góð afkvæmi, og þau hafa svo samfarir til barn-

getnaðar.

Allir, konur og karlar, fá sæti á þingum, þegar þeir (þær)

eru komnar af skólaaldri, jafnvel fábjánar; því ekki þykir annað

hlýða, til þess að uppfyltar verði allar mannúðarreglur og mann-

réttinda. Óbótamenn einir eiga ekki þingkvæmt. En þrátt fyrir

þessa jarðnesku takmörkun, eru   þeir   þó   engum   mannréttindum