Eimreiðin

						130

Tvö kvæði.

FOSS I FJOTRUM.

Stirðnað fannhaf boða og bylgjur

breiðir yfir dali og fjöll;

aðeins hæstu hrikaklettar

höfuð teygja upp úr mjöll;

niöur svartir hamrar horfa

hvast sem þursa andlit grett;

slútir fram af frosnum brúnum

fannahárið þykt og slétt.

Út úr gili hljóð ég heyri,

— hissa stöðva' eg mína för —,

einstök gráthljóð, andvörp, stunur

eins og líða feigs um vör.

Grætur þú nú, giljadrottinn,

gleymast kátu ljóðin þér?

Eða heyri' eg eigin sálar

andvörp gráta í hlustum^mér?

Nei, þú grætur, grætur vorið,

gullbrá sólar, dagsins yl,

þegar dátt þinn djúpi rómur

dundi og svall við hamraþil.

Nú eru goldin ljóða launin:

læðing berðu af snæ og ís,

élin hlæja að harmi þínum,

hvert þitt tár á brá þér frýs.

Huggast vinur!    Ei sá eini

ertu, er komst í slíka raun;

fleiri skáldum hlotnast hafa

hér í veröld sömu laun.

Vó þeir vildu sól og sumar

syngja inn í hjarta og önd,

heilla þjóða hjartakuldi

hnepti þá í klakabönd.