Eimreiðin

						i3i

Voriö leysir bönd þín bráðum,

brjóstið hvelfir, eflir þrótt.

Aftur með þér sælusöngva

syngja fuglar dag og nótt.

Frostin skáldum bana bjuggu.

Bleikur nár í dökkri mold

heyrir engar ástarraddir

ofan af sumargrænni fold.

BJÓST ÉG í BJARGIÐ DÖKKVA.

Bjóst ég í bjargiö dökkva,

byrjaði' af nótt að rökkva,

vonarvaðinum stökkva

vafði' eg um arminn klökkva.

Girntist ég gullið rauða,

glaðasta draum hins snauða,

gat ég þar gnóttir nauða,

gein við mér hylur dauða.

Eggjagrjót iljar risti,

oft ég fótanna misti.

Uppgöngu æ míg lysti,

altaf þótt máttinn brysti.

Svarraði sær við kletta,

sjódraugar brimi skvetta,

— lítt vildi þrautum létta —,

ioks ég óskaði — að detta.

Hangi' eg á limum lestur,

leiöur er mér dauðans frestur.

Veik þótt sé vonarfestur,

veit ég ei'nær hún brestur.

Hangi' eg í hömrum dökkvum

hjúpaður svörtum rökkvum.

Vonarvaðinum stökkvum

vef ég að armi klökkvum.

SIGURÐUR NORDAL.

9*