Eimreiðin

						133

því ég vildi ferðast á hestbaki, að íslenzkum sið. Pað sá á, að

Norðmenn eru sí-akandi, því menn voru sendir bæjarleið til að

fá að láni beizli og hnakk, sitt á hverjum staðnum. Frá Faaberg

er nær tveggja tíma leið til Aulestad, greið og breið gata. Logn-

blíða var um daginn. Það var eins og maður væri kominn heim

til íslands, þegar fólk, sem ég mætti, spurði: hvert ætlarðuf

hvaðan kemurðu? hvað heitirðu ? Bæjarbragur, og svipur fólksins,

var íslenzkukendur, þó ekki að því skapi, sem vestantil í Noregi.

Aulestad stendur í hárri brekku eða hlíðarslakka, og er það-

an mikið útsýni yfir Gausdal. Hallar leiti fyrir, svo að ekki sést

þaðan eða þangað, fyr en í hlað er riðið. Erlingur Björnson kom

út og lét vinnumann taka hestinn. Erlingur stendur fyrir búinu.

Ég spurði, hvort Björnson væri heima. Hann kvað svo vera.

Hann byggist við mér, en á þessum tíma dags væri vinnutími,

rittími hans, og enginn mætti þá koma nálægt honum. Fór hann

með mig út á breiðar og langar loftsvalir og bað mig bíða þar.

Eftir fáeinar mínútur varð mér hverft við, er ég heyrði sagt skýrt

og hátt, um öxl mér: skomið þér sælirl« Ég hafði verið að

skoða dalinn. Par var þá kominn dóttir Hilmars Finsens, lands-

höfðingja. Hefur hún verið hjá þeim Björnsonshjónum í mörg ár

og verður þeim nú:

hendi fylgin lífs til enda.

Hún sagði mér margt af heimilishögum og heimilislífí Björnsons.

Hún mintist á föður sinn og hvað hann hefði unnið í þarfir ís-

lands. Bréf hans, sem geymd væru í vörzlum sona hans, sýndu

bezt, hve duglega hann hefði tekið málstað íslands við dönsku

stjórnina og Dani, og hve heitt hann hef ði unnað íslandi. íslend-

lingar hefðu verið honum óþakklátir. Ég sagði, að rétt væri að

prenta þessi bréf, svo íslendingar gætu lesið þau. Hún kvað svo

vera.

í þessu þrammaði Björnson fram á svalirnar og var lang-

stígur. Hann bað mig afsaka biðina, og fór strax að spyrja mig

úr spjörunum um ísland. Hann sagði, að einstaka íslendingar

hefðu vilzt upp í Gausdal til síh; mundi þó ekki eftir neinum

nema Guðmundi Hjaltasyni. Hann sjálfan hefði dreymt oftar en

einusinni, að hann væri kominn til íslands, en það ætti víst aldrei

fyrir sér að liggja, því bæði væri hann sjóveikur og svo væri

hann nú  of gamall  til þess.    Sér hefði nýlega verið boðið ærna