Eimreiðin

						I3<5

Búið á Aulestad er stórt, um 60 kýr, en Erlingur bóndi segir

að það gefi svo sem ekki neitt af sér. Björnson hefir nógar tekj-

ur af ritum sínum og Nóbel-verðlaununum. Honum hafa verið

sendir að gjöf tveir arabiskir hestar, sem ganga fyrir vagni hans.

Pegar þeir sjást, þá vita menn, að »hann sjálfur« er á ferðinni.

Erlingur spurði, hvort bæirnir íslenzku væru svo þrifalegir, að

maður gæti gist á þeim; hann ætlaði sér að ferðast á íslandi.

Eg kvaðst hafa séð norska bæi, sem væru óþrifalegri en meðal-

bæir á íslandi, og henti faðir Erlings mikið gaman að þessum

samanburði á bæjunum, og sagði að íslendingar hefðu betur. Eg

komst að raun um, hvað lítið Norðmenn vita um ísland. Á Aule-

stad héldu allir, að ísland væri líkt og Hálogaland og íslendingar

líkir Háleygjum, háróma, því þeir yrðu að tala svo hátt, svo það

heyrðist til þeirra fyrir kliðnum í fuglabjörgunum. Ég sagði að

Norðmenn ættu að kynnast betur niðjum landnámsmannanna frá

Hörðalandi og Sogni. Björnsson lét þá ósk í ljósi, að sjá mynd-

ina af Ingólfi. landnámsmanni, sem reisa ætti Reykjavík. Ég

kvaðst mundu láta myndasmiðinn og hlutaðeigendur vita um

það.

JÓN STEFÁNSSON.

Um bakteríur og tæring.

(Fyririestur haidinn í   Heilsuhælisfélaginu í Rvík 1906.)

Þegar vér lesum í blöðunum um stjórnleysingja eða anarkista, sem

kasta sprengikúlum fyrir fætur friðsamra borgara i útlöndum, í leik-

húsum, kirkjum eða öðrum samkomuhúsum, kúlan springur, og margir

bíða bana af, — þá hryllir oss við slíkum mannsmorðum og þökkum

um leið hamingjunni fyrir að vera lausir við þessháttar spellvirkja heima

á Fróni. — En ef vér gætum nú vandlegar að, sjáum vér þó næstum

dags daglega kastað nokkurskonar sprengikúlum, sem geta unnið jafn

mikið og meira manntjón, en nokkur sprengikúla stjórnleysingjanna.

Vér sjáum þetta þráfalt í flestum samkomuhúsum og kirkjum á land-

inu. Menn gjöra þetta ekki í neinum illum tilgangi eins og anarkist-

arnir, og menn kasta heldur ekki þessum sprengikúlum með höndunum

eins og þeir. — Nei, menn hrækja þeim út úr sér, á gólfin. Og guð

fyrirgefi þeim, sem það gera, því þeir vita ekki hvað þeir gera. það

eru sem sé hrákarnir, sem ég á við.    Margir þeirra eru auðvitað skað-