Eimreiðin

						153

komust jafnvel alla leið aftur í Bibh'u, og var þetta auðvítað að mestu staðlaus

heilaspuni. Forfeður vorir spreyttu sig á þessu, ekki síður en aðrir, svo sem sjá

má á ýmsum fornritum, alt frá dögum Ara prests hins fróða, og um þær tilravmir

er bók þessi ritin.

Pótt höf, tíni hér margt til af lærdómi sínum, býst ég varla við að margir láti

sig miklu skifta efni bókarinnar, aðrir en sérfræðingar, einkum vegna þess, að hér

er um að ræða einn hinn ómerkasta hluta fornbókmenta vorra. Meðal þess, er

höf. heldur fram, skal þess getið hér sérstaklega, að hann þykist þess fullviss, að

Snorri okkar Sturluson eigi lítið eða ekkert í formálanum framan við Gylfagiuningu,

heldur hafi einhver seinni tíðar glópaldi getið þenna óburð í blóra við hann. Færir

hann að því ýmsar líkur og allsterkar, að því er vírðist, og þarf eigi að harma

það Snorra vegna.                                                                                                 A. B,

SKOTLANDS RÍMUR, edited by W. A.  Craigie.    Oxford  1908.

Rímur þessar, sem eru 6 alls, eru ortar af séra Einari Guðmundssyni á Stað

á Reykjanesi á fyrri hluta 17. aldar, og er efni þeirra samsæri gegn Jakobi VI,

Skotakonungi. Er enginn snild á þeim frá höfundarins hendi, því þær eru fremur

leiðinlegar og ekkert vel kveðnar. Pær eiga því tæplega skiliö að birtast í annarri

eins afbragðs útgáfu, eins og þeim hefir hlotnast hjá dr. Craigie. ÍM frá henni

er snildarlega gengið í alla staðí, hvort sem litið er á meðferð sjálfs rímnatextans,

formála og inngang, eða skýringar á kenningum og orðasafnið aftan við. Franian

við er ljósprentuð ein blaðsíða af handritinu í Arnasafni Magnússonar, og aftan við

er prentuð gömul dönsk frásögn um samsærið, sú hin sama, sem höfundur rímnanna

hefir farið eftir. Á undan n'mnatextanum er og prentað á íslenzku æfiágrip séra

Einars eftir Sighvat Grímsson Borgfirðing, og hefir hann líklega ekki órað fyrir því,

er hann var að semja prestaæfir sínar, að það ætti fyrir þeim eða kafla úr þeim

að liggja, að koma á prent hjá hinni frægu Clarendon Press í Oxford. En nú er

þó svo komið fyrir töfrabrögð dr. Craigies.

Stórfurða er að sjá, hve útgefandinn er vel að sér í hinuin mismunandi rímna-

háttum og íílöggskygn á einkenni þeirra, og þá ekki síður hinar ágætu skýringar

hans á fágætum og torskildum orðum, sem hvergi finnast í orðabókum.

V.   G.

BUERGEL GOODWIN: DET MODERNA ISLÁNDSKA UTTALET. Sérpr.

úr »Svenska landsmál ock svenskt folklív«   1908      1. h. Stockholm.

Ritgerð þessi er leiðarvísir í framburði á nýíslenzku og ætluð til þess að nota

hana við kenslu í íslenzku, enda upphaflega samin til notkunar við æfingar í ís-

lenzkri tungu, sem höf. hefir haldið við háskólann í Uppsölum. Eru þar sýnishorn

bæði með almennri stafsetningu og með hljóðritun og auk þess töflur og skýringar

yfir hljóðgildi íslenzkra stafa og hljóðsambanda. Virðist þar mjög samvizkusamlega

frá öllu gengið og með fullkominni vísindanákvæmni; en með því oss brestur nægi-

lega þekkingu á gildi þeirra hljóðtákna, er höf. notar, sumra hverra, treystum vér

oss ekki til að kveða upp neinn dóm um það, hvort alt sé rétt í ritgerðinni, þó

oss virðist fiest benda á að svo sé.                                                                   V,   G.

J. C. POESTION: FRIEDRICH BARON DE LA MOTTE-FOUQUÉ UND

ISLAND.    Sérpr. úr  »Die Kultur«   1909, 2.  h. Wien.

Ritgerð þessi er um höfund æfíntýrasögunnar »Úndínu«, þýzka skáldið þjóð-

kunna:   Motte-Fouqué,   virðing  hans fyrir íslandi og íslenzkum bókmentum og áhrit