Skólablaðið

						SKÓLABLAÐIÐ                                        105

ormshaga, og Kristínar Magnúsdóttur, sem fædd var og upp-

alin að Kirkjubæjarklaustrí á Siðu. Voru þau hjón, foreldrar

Sigurgeirs, bæði hinir merkustu og bestu menn í bændastétt.

Sigurgeir ólst upp með foreldrum sinum, og var lengstum við

þá tengdur meðan þeirra naut við. Þvi í foreldragarði hafði

hann tekið þunga veiki og var bagaður jafnan síðan: haltur á

öðrum fæti og veikgeðja. Var hann því lítt fær til líkamlegrar

vinnu. En hann leitaðist við að menta sig og hafa ofan af'

fyrir sér og vera til gagns öðrum með barnafræðslu. Og svo

mikla alúð lagði hann á þetta og svo var löngunin til að geta

og gera þetta sem best, að hann á fullorðins aldri sótti Flens-

borgarskóla, og var sér, auk þess, úti um upplýsingar og

fræðslu hvar og hvenær sem því varð við komið; keypti og

átti fjölda bóka, aðallega uppeldis- og fræðsluefnis, og reyndi

sem best að hagnýta þetta alt við kenslustarf sitt.

Og svo var alúðin og samviskusemin mikil og ósérplægnin,

að jafnvel á seinustu árunum keypti hann sér „handorgel", smá-

hljóðfæri, sem bera má í höndum sér, og bar það bæja á milli,

til þess aö geta betur kent börnunum að syngja. Sjálfur var

hann og góSur söngmaður, átti fagra rödd og kunni ógrynni

af lögum. Þar á meöal víst flest gömlu sálmalögin, sem sungin

voru í ungdæmi hans og áður, og mörg fleiri lög. Þótti mér

mörg gömlu sálmalögin svo fögur frá munni hans, að eg bað

hann stundum að fara með þau, þá sjaldan að hann kom á

heimili mitt. Þá kyntist eg því, að hann mundi og eiga tölu-

verða hlutdeild í Þjóðlagasafni séra Bjarna.

Vegna vanheilsu sinnar og svo þess, að Sigurgeir sál. var

ákaflega fljótmæltur, var hann alleinkennilegur maöur, svo að

stundum var brosað að honum. Hann var og mjög viðkvæmur

og alvörugefinn, enda hafði lífið aldrei leikið við hann, og

flestar vonir æsku- og jDroskamannsins höfðu brugðist honum.

Því var það bæði, að hann sjálfur oft naut sín ekki, eins og

ella mundi, og aðrir gátu ekki til fulls notið hans góða vilja

og viðleitni. —

En svo var hjartað gott, hugurinn hreinn og breytnin grand-

vör, að með sjálfum sér hlutu allir að virða manninn og unna

honum. Sem kennari starfaði hann lengstum og aðallega j

Holtum og Ásahreppi, og fékst helst við undirbúning yngri