Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Alžżšublašiš

og  
S M Þ M F F L
. . . 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31 .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 283. Tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Alžżšublašiš

						Nytsamasta jólagjöfin er
Luxo lampinn
agt út í oröum
Tveggja ára ábyrgrð.
Varist eftirlíkingar.
Munið Luxo 1001
Oskar  Aðalsteinn:
BREYSKAR ÁSTIR
Skáldsaga vestan úr fjörðum
Almenna bókafélagið,
Reykjavík   1965.   213   bls.
BREYSKAR ÁSTIR er haglega
gerð og hressileg saga, segir
fyrstra orða í kynningu forlags-.
ins á bókarkápu Óskars Aðal-
steins. Aldrei sliku vant má
þetta til sanns vegar færa þó.
heiti sögunnar Sé að vísu æði
hjákátlegt. Þetta er gamansaga,
gamantilraun öllu heldur, um
grafalvarlegt efni, sögð í samfelld,
um en dálítið-tilbreytingárlausum
hálfkæringstóni. Og Breyskar
ástir er á sinn hátt ekkert ó-
hressileg saga.
Sagan gerist í afdal vestur á
fjörðum sem er að leggjast í
auðn.   Ungur   maður   tekur   sig
heiðinni
Björn  Bjarman:
í HEIÐINNI
Heimskringla,   Reykjavík   1965.
103 bls.
í FYRSTU bók Björns Bjarmans
eru söguþættir af Vellinum, auma
blettinum í íslenzku þjóðlífi, —
smánarblettinum mundu sumir
segja. Björn fjallar að vísu ekki
um ¦ Keílavíkurflugvöll sjálfan,
herstöðina sem slíka. En hún er
baksýn þeirra svipmynda sem
hann dregur af uppflosnuðu fólki,
mannlífi í skjóli og skugga
hersins. Þær eru æði sundurleit-
ar. Hér er fitjað upp á skop-
sögum, ekki óefnilegum, til að
mynda Að eiga skáld. Hér er reynt
til við spott og ádeilu. Árekstrar,
yngsta og síðasta sagan í bókinni
er meinhæðin lýsing íslenzkrar
þjónustulundar undir herinn; þar
er ádeilubroddurinn berastur. Ell-
egar fimiur Björn Bjarman gagn-
rýni sinni slungnara form; hún er
fólgin í sjálfri lýsingu hins of-
vaxna hverfis á nesinu og þess
volaða lýðs sem tayggir það. Hag-
lega er að þessu farið í Fjárhættu
spili, Brottrekstri, Smalamennsku
á heiðinni þar sem ein einasta
setning að sögulokum birtir full-
komna andstæðu þess mannlífs
sem sögurnar lýsa, hvelfir yfir
því  heiðan  himin:
„Það hafði 'rignt um morgun-
inn, en er ég kom út vár sól hátt
á lofti og langt í norðri hillti
undir jökulinn þar sem hann
sigldi með reisn í tíbranni, laus
við landið, og jaðrar hans runnu
í   eitt við  hvítbláma  himinsins."
Hreinleiki þessarar skynjunar er
annað skautið í frásögn Björns,
öndvert sjálfri lýsingu Vallarins;
sú   sársaukakennd   sem   sögurnar
Björn Bjarman
miðla með yfírlætislausum hætti
einlægnislegri en mörg stórorð
ádeilan.
Það er mjög misjafnt sögusnið
á þáttunum í bókinni en enginn-
þeirra 'er verulega heilsteyþtuí;
minnisverð saga sjálfrar sín einn-
ar vegna. Hinir beztu þeirra miðla
samanlagðir trúlegri lýsingu fólks
á villustigum í lífi sínu og hið
innra með sjálfu sér. Auðsæilega
er sá persónulegi skipreiki, sú'
kennd uppgjafar, sektar, örvænt
ingar sem í þrælakistunni lýsir
sameiginleg sögufólkinu öllu. í
þeirri sögu færist Björn Bjarman
einna mest í fang þótt hún tak-
ist til engrar hlítar. En með
þeirri könnun og umræðu óverð-
ugs lífs sem hafin er í þes'sari
bók fitjar Björn Bjarman, upp á
efnivið sem kann að éndast til
veigameiri verka.    "
Bókirtér snyrtilega gorð nema
kápumynd í pop-stíl óþarflega
klúðruð.  — ÓJ.
upp úr firðinum handan heiðar
með, konu og börnum, flyzt á
eyðikot í dalnum og fer að búa.
En barátta hans er til einskis;
það tjáir engum að erfiða móti
straumi tímans. Hann missir
börnin sín frá sér, sum flytja
stálpvið í uppganginn í firðinum,
sum týnast, sum deyja nýfædd
eða ófædd. Dalurinn tæmist að
fólki. Síðast eru ekki eftir nema
þau hjónin í kotinu og einn úti-
legumaður. Eftir tuttugu ára erf-
iði í dalnum á bóndinn ekki ann-
ars úrkosta eh flytjást afUir í
fjörðinn. Honum lánast að kom-
ast yfir hús í þorpinu út á jörð-
ina; það eru sömu kaup og hann
gerði í upphafi sögunnar. Og þar
með er sagan komin í kring —
með dálítið spélegum eftirmála.
Þegar dalurinn er endanlega far-
inn í auðn er semsé stofnað átt-
hagafélag dalbúanna suður í höf-
uðstaðnum.                     ....
Tvímælalaust er þetta söguefni
Og Óskar Aðalsteinn fer óvana-
lega og ekki óhaglega með það.
Sízt af öllu fæst hann við að
segja neina beina harmsögu; —
bóndi hans í sögunni, Jónatan, er
alls enginn harmkvælamaður.
Þvert á móti. Hann tekur lifi
sínu með léttri lund eins og það
kemur fyrir; honum er sú list
lagin að bera efri hlut í flestum
skiptum og það þótt hann fari
halloka. Hann elskar jörðina
sína, kindurnar sínar og kúna
sína, konuna sína, og konur ná-
unga síns, og börnin sín. En hann
leggur -ekki út af lífi sínu, hann
lifir því,' hiítir möglunarláust ó-
hagganlegum rökum þess. Allur
andi sögunnar mótast af þessari
mannlýsing. Og það grynnkar
hvergi til neinna muna á alvöru
söguatvikanna undir hálfkærings-
legri gamansemi söguháttarins.
En það er meginljóður á ráði
þessarar sögu að höfundur virðist
ætla að Jónatan sinn sé miklu
skemmtilegri mannlýsing .en raun
ber vitni í bókinni. Af þeirri
skoðun léiðir lángdregin drýgindi
í frásögninni sem verða heldur
en ekki ¦ þreytandi þegar frá líð-
ur; ^ámansemi Óskars Aðalsteins
er því miður aldrei verulega gam-
ansöm, né þá alvara hans alvar-
leg heldur; allt hafnar í tómum
hálíkæringi. Enda er persónu-
sköpun í sögunni, Jónatans og
annarra, með allra einfaldasta
rnóti; sögufólkið er dregið upp
einum drætti eða tvéimur og
helzt óbréytt í þeirri mynd síð-
an. Þannig er Jónatan sjálfur
ölduiígis. óbreyttur alla söguna en
sterkasta auðkenni hans er ein-
hvers konar frjósemisdýrkun; —
hann tekúr sömu tökum á kven-
fplki og kindunum síhum — og
þæf umla í örmum hans. Fólkið
sem kringum hann stendur tekur
allt lit af þessari riiannlýsing,
öllu lýst af sömu einhæfni, stað-
hæmzf við ,kæki,   látbragð,   ein-
falda útlitslýsing. Slíkt fólk
bregzt ekki hvert viS öðru né at-
vikum sögunnar svo að veki á-
huga og endist ekki til að halda
uppi heilli skáldsögu. Enda verð-
ur sagan furðulega kyrrstæð og
tilbreytingarlaus, tímalaus þótt
hún taki yfir langan tíma, mann-
íaus þó svo margir komi við sögu.
Það væri tómt mál að tala um háð
eða ádeilu í þessari sögu þó
fjallað sé um tilfinninga- og
deilumál, því síður alvarlega
samfélagslýsing. 0g því miður
bregzt hún einnig sem skemmtr-
saga þó sýnilega starfi höfundur
að henni með umtalsvérðri hag-
virkni. „Lífið er ekki til að leggja
það   út  í  orðum."   Satt   er  það.
Engu að síður er það einmitt þetta
Oskar" Að'alsteinn
sem hver einn höfundur tekur sér
fyrir hendur, hver með sinu lagi.
Útlegging Óskars Aðalsteins
reynist  ekki  áhugaverð.
Prentvillur   eru   í   bókinni   og
línubrengl á einum stað. — ÓJ.
Alþýbublaðið
óskar að ráða blaðburðarbörn í eftirtalin
hverfi:
Miðbæ
Laugaveg, neðri
Hverfisgötu, efri
Kleppsholt
Hverfisgötu, neðri
Laufásveg
Lindargötu
Laugaveg efri.
Stórholt
# BILI Sl^l^
Rent an Icecar
18 833
ALÞÝÐUBLAÐIÐ -   11. des. 1965   J
ftiO;VHUGYtUA -   c&i  .zsb
11   n
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16