Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						V í SIR . Þriðjudagur 2. október 1962.
¦¦——I' lllllll i IIIIIIIlllllll  IIIWIIIIIIHII——I
15
Friedrish Disrrenmaft
BUS-STOP
oo
það muni rigna á morgun. í
þessum heimi er hugsun og raun
veruleiki alls ekki hið sama. Á
milli hugsunarinnar og raunveru
leikans er einmitt ævintýri til-
verunnar falið, og það er einmitt
það, sem við nú skulum ganga
úr skugga um."
„Þetta er hrein vitfirring,-'
stundi Hungertobel upp og
starði hjálparvana á vin sinn,
sem lá hreyfingarlaus í rúmi
sínu, meö hendurnar undir
hnakkanum.
„Þú leggur þig í hreina lífs-
hættu. ef útreikningur þinn reyn
ist réttur, því að þá er Emmen-
berger djöfull í manns mynd,"
sagði hann.
„Ég veit það," sagði lögreglu-
fulltrúinn.
„Það er ekkert vit," sagði
læknirinn enn einu sinni lágt,
næstum hvíslandi.
Réttlætið er fyrir öllu," sagði
Bárlach óhagganlegur. „Pantaðu
pláss fyrir mig hjá Emmenberg-
er á morgun."
„Á gamlársdag?" sagði Hung-
ertobal og reis forviða úr sæti
sínu.
„Já," sagði gamli maðurinn.
„Á gamlársdag." Og síðan brá
fyrir hæðnisglampa í augum
hans: „Komstu annars með
stjörnufræði-ritið hans Emmen-
bergers?"
„Já, reyndar," stamaði Hung-
ertobel.
Bárlach hló: „Réttu mér það
þá. Ég er hálf-forvitinn að vita,
hvort ég rekist ekki á eitthvað
í því, sem afsannar kenningar
mínar."
ENN HEIMSOKN.
Gamli maðurinn eyddi eftir-
miðdeginum í að glöggva sig á
útreikningum sínum og gera á-
ætlun samkvæmt þeim, auk þess
sem hann hringdi til héraðs-
bankans og fjárhaldsmanns síns.
Rétt eftir að Hungertobel hafði
komið og tilkynnt honum að
hann gæti farið til Sonnenstein
á gamlársdag, fékk gamli mað-
urinn enn heimsókn. Gesturinn
var lítill, skorpinn karl með
langan háls. Hann var í regn-
kápu, sem flakti frá honum, en
vasarnir voru troðnir út með
dagblöðum. Undir kápunni var
hann í gauðrifnum brúnröndótt-
um fötum, sem einnig voru út-
troðin dagblöðum, en um óhrein-
an hálsinn hafði hann skítugan,
sítrónugulan silkiklút, og á sköll
óttu höfðinu hékk gömul alpa-
húfa. Augun tindruðu undir
loðnum brúnum. Krókbogið nef-
ið virtist allt of stórt fyrir þenn-
an litla mann. Og munnurinn
neðan við það var átakanlega
innfallinn. Tennurnar vantaði.
Hann talaði upphátt við sjálfan
sig, og að því er virtist í ljóð-
um. Inn á milli skutu upp koll-
inum einstaka orð, sem stungu
í stúf við aðalræðuna, eins o;
t.   d.   sporvagjjs.r,   urriferðarlör
regla eða eitthvað þess háttr>
Það   virtust   hlutir,   sem   har
hafði takmarkalausa andstygj
á. Svartur göngustafurinn, ser
að vísu var glæsilegur, en afr
gamaldags, stakk mjög í stúf vi'
ræfilsleg fötin, en honum sveif
aði  maðurinn  ákaft  í kringu
sig.   Þegar   í   aðalinnganginur
hljóp hann beint í flasið á einni
sjúkrasysturinni.  Hann  hneigði
sig og baðst afsökunar, en villt-
ist síðan inn á fæðingardeildina
og fór beint inn í fæðingarstofu,
þar sem allt var í fullum gangi.
Læknirinn rak hann burt, en þá
hrasaði hann um blómavasa með
nellikum,   sem   stóð   við   einar
dyrnar. Loks var honum vísað
inn ,í nýja  spítalann, en  samt
heppnaðist honum að flækja sig
í stafnum sínum, svo að hann
kútveltist eftir hálfum  gangin-
um og endaði með því að rekast
með miklum gauragangi í eina
herbergishurðina, áður en hann
að síðustu komst inn í rétta her-
bergið.
„Þessi umferðarlögregla", hróp
aði gesturinn, er hann loks stóð
við rúm Bárlach. (Guð sé lof
og þökk,- hugsaði systirin, sem
hafði fylgt honum) „Alls staðar
er þessi umferðarlögregla. Borg
in er yfirfull a'f henni".
, „Hm", svaraði lögreglufulltrú-
inn, sem af varúðarráðstöfunum
Ég kann betur við að kynna
félagar.
mig úr því að við verðum ferða-
inn á það sem gesturinn sagði.
„En umferðariögregla er nú einu
sinni nauðsyn Fortschig. Einhver
regla verður að vera á umferð-
inni, annars deyja fleiri af völd-
um hennar.
„Regla á umferðinni", hrópaði
Forschig sinni skerandi röddu".
„Það hljómar fallega. En til þess
þarf enga umferðarlögreglu. Til
þess þarf fyrst og fremst meira
traust til háttvísi manneskjunn-
ar. Öll Bern er ekkert orðin
annað en umferðarlögregla, svo
að það er ekkert undur, þótt
borgararnir verði vitlausir. En
þannig hefur Bern alltaf verið,
ömurlegt lögregluhreiður, þar
sem  svívirðilegt einræði  hefur
Indíánarnir voru svo fegnir að
ná landi, að þeír gleymdu alveg
að hafa gætur á fanga sínum,
sem flýði við fyrsta tækifæri.
Og nú herra minn, sagði Juan,      skaltu bíða þangað til þú heyrir

rnasagan
- græni
pófo-
«S6!ÍCUr-
tnn
Stuttu síðar moraði eyjan af
leitarflokkum, og var hverjum
þeirra stjórnað af einum páfa-
gauk. Þeir grófu holur, leituðu
að holum og rifu tré upp með
rótum. Flokkarnir unnu allir án
þess að vita hver um 'annan, og
þar sem sérhver flokkur hélt að
þeirra páfagaukur væri páfagauk
ur James heitins Tar sjóræningja,
voru þeir mjög bjartsýnir. Kalli
og Tommi voru þegar komnir
marga metra niðiir í jörðina, og
héldu áfram að grafa holuna, sem
Jakob hafði skipað þeim að
grafa.   Fuglinn   sat   ánægður   á
hárri grein og skipaði þeim að
grafa enn hraðar og miklu dýpra.
En einmitt þegar Kalli og Tommi
voru að missa þolinmæðina,
rákust þeir á eitthvað hart.
búið um sig. Enda ætlaði Lessing
eitt sinn að skrifa harmsögu um
Bern. Það var þegar honum var
sagt frá dauða veslings Henzis.
Það var synd að hann skyldi
ekki láta verða af því»í fimmtán
ár hef ég nú búið í þessari höfuð
borgar ómynd, og ekklœtla ég
að reyna að lýsa þv4íive>«rfitt
það er að draga frarafllfifSíþess-
ari steinsofandi, nauth'eimsku
borg. Ekkert áskotnasg Wanni
við að gefa út þettæhðkmennta-
blað. Hræðilegt.reglulega hræði
legt. í fimmtán ár hefl ég Iiaft
augun lokuð, þegar ég?Kef geng-
ið eftir götum Bernar. Ég lokaði
þeim þegar, er ég var í barna-
vagni, vegna þess að ég vildi
ekki sjá þessa ógæfuborg, þar
sem faðir minn fór í hundana,
sem einhver konar meðhjálpari.
Og nú þegar ég opna augun á
ný, hvað sé ég? Umferðarlög-
reglu, ekkert nema umferðarlög-
reglu".
„Fortschig", sagði gamli mað-
urinn ákafur. „Nú skulum við
ekki tala um umferðarlögreglu",
og hann Korfði fast á hinn
vesældarlega gest, sem nú liafði
fengið sér sæti. Stór eymdar-
leg ugluaugun hringsnérust í
höfðinu á honum.
„Ég veit svo sannarlega ekki,
hvað hefur komið fyrir yður",
hélt Biirlach áfram. „Já skoll-.
inn hafi það, Fortschig. Þér vor-
uð mesti dugnaðarþjarkur, og
blaðið yðar „Eplakjarninn", sem
þér gefið út, var rcglulega gott
blað, enda þótt það væri lítið
um sig. En hú fyllið þér það
3*.
iyr«
sliéS^jfésScur
¥erzlunin
a,r.ag-!y.rir L-r'l'l,„;,..^f.VA!iagafcnM
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16