Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VÍSIR  .  Þriðjudagur 9. Okíóber 1332.
Friedrich Dúrrenmatt
GRUN
75
' " ai"<tm m*Mr*Mi,m«MÚ itlHM IHHIMill
sma
00
vernstað í Sviss, áður en hann
slapp burt frá hinum taumlausa
heimi stríðsglæpanna. En innst
f hjarta sínu grunar hann, að
það sé hann, sem ég leita og
enginn annar. Aðeins hann. Og
hræðslan grípur hann, stöðugt
fastari tökum, enda þótt honum
í aðra röndina kunni að finnast
heldur ólíklegt að ég leiti hans
á meðan ég ligg hér á sjúkra-
húsinu í vanmætti mínum" —
Hann þagnaði.
Emmenberger leit undarlega
á hann, næstum með meðaumk-
un í :vipnum. Hann hélt á
sprautu^ni í öruggri hendinni.
„Ég efast um árangur yðar,"
l gði hann rólega. „En ég óska
yður góðs gengis."
„Hann mun sligast undir ótt-
anum," svaraði gamli maðurinn
6'nagganlegur.
Emmenberger lagði sprautuna
^arlega á glerborðið, sem stóð
við hlið sjúkravagnsins. Þar lá
hún nú, óhugnanlegur, oddhvass
hlutur. Emmenberger hallaði sér
eilítið fram á við. „Eigið þér
við?" sagði hann loks. „Trúið
þér?" Augu hans drógust sam-
an, unz þau voru næstum ósýni-
leg bak_við gleraugun. „Það sæt
ir I furðu, að hitta nú á dögum
slíkan bjartsýnismann, sem yð-
ur. Þér eruð mjög djarfur í hugs
unum yðar. Við skulum  vona,
!að  raunveruleikinn   valdi   yður
ekki of milum vonbrigðum   >..5
væri   leitt.   ef   þér   kæmust   að
Ineikvæðri    niðurstöðu"     Hann
sagði     þetta     hljóðlega.     hálf-
hissa. Síðan gekk hann aftur inn
í  myrkuj   herbergisins,  og  allt
varð bjart að nýju.  Skurðstof-
,an var böðuðu hjáleitri skjanna-
I birtu.    ímmenberger   stóð   við
| Ijósaborðið.
„Ég  ætla  að  rannsaka  yður
i seinna, hr. Kramer", sagði hann
i brosanai „Sjúkdómur yðar er al
] varlegs   eðlis.   Það   vitið   þér.
Grunurinn um að þér kunnið að
\ vera í lífshættu, er  .nn í glidi.
Það er bezt að  vera hreinskil-
inn.   Rannsóknin   verður   ekki
beinlínis auðveld, þar sem hún
þarfnast uppskurðar. Þess vegna
held ég, að við ættum að bíða
þar  til  eftir  nýár,   "innst   yður
það ekki? Það sem mestu máli
skiptir ,er að þér eruð nú  hér
í mínum höndum".
Barlach svaraði ekki.
Emmenberger slökkti i síga-
rettunni: „Hver skollinn, lækn-
ir" sagði hann við aðstoðar-
lækninn. — „Nú hef ég reykt í
skurðstofunni. Hr. Kramer er
taugaæsandi sjúklingur. Þér ætt
uð að hundskamma okkur
báða".
„Hvað er nú þetta?" spurði
gamli maðurinn, þegar aðstoðar
læknirinn rétti honum tvær rauð
nillur.
„Aðeins róandi meðal", sagði
hún. Samt drakk hann -atnið,
sem hún rétti honum, með vax-
andi óhugnaði.
„Kallið þér á systurina", sagði
Emmenberger frá ljósaborðinu.
í dyrunum birtist systir Klari.
Hún minnti Barlach á góðlegan
L'ðul. Allir böðlar eru góðleg-
ir"   hugsaði hann.
„Hvaða herbergi hafið þér
£3tlað hr. Krarrier?" spurði lækn
irinn.
„Númer 72, læknir", svaraði
systir Klári.
„Við skulurr heldur hafa það
nr. 15", sagði Emmenberger.
„Þá getum við haft betri stjórn
;   honum",
Þreytan, sem lögreglufulltrú-
inn hafði fundið til í bifreið
Hungertobels, sagði nú til sín á
ný
Þegar systirin ýtti gamla
marminum aftur út á ganginn,
snéri hún vagninum snöggt í
hring. Þá sá Barlach enn einu
sinni andlit Emmenbergers.   .
Hann sá, að læknirinn virti
hann fyrir sér, brosandi og af
athygli. En svo leið hann út af,
skjálfandi a"f-kölduX«#
HERBERGIÐ.
Þegar ha,-,i vaknaði, (það var
S,      ©PIB
n       ¦MPENHABEN
Ég er nýkominn, á að gefa drykkjupeninga?
enn nótt, hann hlaut að hafa
sofið einar þrjár stundir) lá
hann í herbergi, sem hann virti
fyrir sér áhyggjufullur, en þó
með nokkrum létti: Þar sem
hann hataði sjúkraherbergi, lík
aði honum vel, að þetta herbergi
líktist fremur tilraunastof :. í
bláu IjósinU frá náttborðslamp-
anum virtist honum það kulda-
legt og ópersónulegt. Rúmið,
sem hann lá í var ekkert annað
en sjúkravagninn, sem hafði
flutt hann hingað. Hann þekkti
hann undir eins, enda. þótt hon-
um hefði verið bréytt í rúm
með nokkrum handtökum.
„Hér   eru   merm   hagsýnir",
5UT AS HE SEGAN CLM5INS,
JUAN SNEAICEP T0WAK7 THE
KOCIC. SAVLINS TKllMPHANTLYv
HEGRIfPcf' HIS PICIC!   14-574.5
——*—'i—*í-"t.-i    • — —-_•— _ -—¦___%-wmBm
Brátt    voru    mennirnir    tveir
komnir Ut úr göngunum,  Spán-
verjinn  flýtti  sér  upp  allstóran
klett.
Tarzan hélt eftirförinni áfram
og kastaði reipinu upp á kletta-
nibbu og festi það þar.
En  þegar hann tók  að  klifra
upp eftir klettinum læddist Juan
að klettanibbunni með illkvittnis
legt bros á vör. Hann þreif öxina.
. sagði gamli maðurinn hálf hátt
1 við sjálfan sig.
Hann lýsti með hreyfanleg-
um lampanum um herbergið'
Stórt tjald var frammi fyrir hon
um. Bak við það hlaut glugginn
að vera. Tjaldið var skreytt alls
kyns fáséðum jurta og dýra-
myndum, sem glömpuðu í ljós-
geislanum.
Hann 'agðist aftur-ÆEo'ddann
og hugsaði um hverjŒlíannJiefði
áorkað. Það var langf frS jþvi
nóg. Hann hafði jstaðM Sætlur
fram að þessu. Nú Sa» ?am a?
gera, að halda éítæca, ffií eetti.
marki, ríða netið JieT;tanJ>a?lTa •
nauðsynlegt, að hafast að, e:,
hvar og hvernig, vissi hann
ekki. Hann þrýsti á hnapp, sem
h-nn fann á náttborðinu, og
systir Klari birtist.
„Er það sjúkrasystirin frá
Biglen við járnbrautalínuna
Burgdorf-Thun", sagði gamli
maðurinn. „Þarna sjáið þér,
hvort ég þekki ekki Sviss, þótt
ég hafi verið lengi í burtu".
„Jæja, hr. Kramer. Loksins er
uð þér vaknaður", sagði hún og
stúddi höndunum á mjaðmirnar.
Gamli maðurinn leit að nýju
á úrið sitt. „Klukan er ekki
nema hálf ellefu".
„Eruð þér svangur?" spurði
hún.                               »
„Nei", svaraði lögreglufulltrú-
inn. Hann var heldur máttfar-
'larnasagan
KALLI
»!i græm
páfa-
^aukur*
ian
Undir handleiðslu eins hinná
fjölhæfu páfagauka eyjarinnar
hófust stýrimaðurinn og Mester
handa á ný. „Við fáum ágætis
leiðsögn", viðurkenndi Mester,
„lóðrétt niður...  dýpra...  stopp...
„Þarna   sjái^   þér.   Þér   eruð
ekki einu sinni f;vaneur. Ék skal
fC#   rtotltN tO*iNDtl                                                                                               *-*
=~==sis=     kalla á aðstoðarlækninn. Þér haf
til vinstri, þú heyrðir Jim, að
þetta hljómar ekki svo vitlaust.
En Mester hafði hrósað páfa-
gauknum of snemma, því nú tók
hann að gefa þeim þveröfug fyrir
mæli.  „Til hægri lóðrétt niður,
dýpra..   grafið   dýpra...   stopp.....
einn meter í viðbót". Þegar menn
irnir skreiddust loks upp úr gryfj
unni, uppgefnir, var þar fyrir
heill hópur af páfagaukum. Allir
vildu  þeir hjálpa  til,  og hróp-
uðu þeir hver sína fyrirskipun.
Þegar páfagaukarnir höfðu
skemmt sér nóg á þessum stað,
flugu þeir áfram til hinna leitar-
mannanna, til þess að rugla þá
einnig alveg. •          .„-^.
*tí&tsipur
¥@Tzlunin

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16