Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						VlSiK . Fimmtuaagur 11. oktcöei' IJWEí.
Þeir standa fjórir,
fimm, stundum fleiri,
stundum f ærri. Þeir gera
náttúrlega meira heldur
en að standa þar, þeir
sitja á hækjum sínum,
eða ramba fram og aft-
ur,     allt     eftir     því,
Hver kannast ekki við Loftsbryggju þá „kóngsins bryggju".
VeiBa marhnutinn
hvort þeir beita, mæna       í þetta skipti eru þeir
ofan í sjóinn og dorga,    engu betri en sílin - það
eða kippa óskrandi upp
bráðinni. Þeir eru nefni-
lega að veiða og veiða
og veiða.
er  krökkt
torfa.
af  þeim  —
Það skiptir ekki máli, hvort
það er lítilfjörlegur bryggju-
sporður, hvort veitt er í hland-
En það eru fleiri en kóngar og gamlir fiskimenn sem eiga
leið um þann bryggjusporð. Þar eru heimamið Reykjavík
urstráka — og þar eru fengsæl mið.
forugum sjónum eða hver veið-
in er. Áðalatriðið er —
ja, ég veit það reyndar
ekki, kannast bara við til-
finninguna. Kannske er þessi til
finning landlæg, kannske með-
fædd, eða bara áunnin öllum
þeim strákum, sem .aldir eru
upp I þaralykt og eiga sjómann
fyrir afa.
Hitt er víst, að það er dýrð-
leg skemmtun.
Þeir keyptu færin í Verðanda,
beituna í Fiskhöllinni og veiði-
leyfið hjá þeim strákakynslóð-
um, sem hafa staðið þarna á
sama stað árum saman.
Einn var vanari, dorgaði á-
kaft og sagði: „Djöfull maður",
þegar kolakríli spriklaði á
bryggjunni, fastur í önglinum.
Hann bar ekki virðingu fyrir
bráðinni, sparkaði hana dauða
á svipstundu og hirti ekki
meira um hana — tók að beita
að nýju.
Aðrir tveir yeiddu til beggja
handa, dorguðu hægt, vönduðu
sig. Hafnarsjórinn var kolsvart-
ur og skítugur og það glytti í
„emalerað" vaskafat á botnin-
um. Það var krökkt af sílum,
stórum og smáum, og þau sáust
betur þegar þau báru í vaska-
fatið.
„Éturðu kolann?" spurðum
við.
„Ertu vitlaus, maður. Þií mátt
eig'ann".
„Til hvers  veiðirðu  þá?"
„Bara I gamni".
„Hvað þá helzt?" spyrjum við
enn.
„Kola og marhnút", var svar-
ið, og um leið kippti hann öðr-
um kola upp á bryggjuna.
Við stóðum dágóða stund.
Fólk kom og fór, hnýstist í veiði
„Þeir stahda þar fjórir fimm, stundum fleiri stundum færri".
„Allt eftir því hvort þeir beita, mæna ofan í sjóinn og dorga,
eða draga bráðina, öskrandi á land".
skapinn eða labbaði sig um í
góða veðrinu, eða hvorttveggja.
Það skipti veiðimennina engu
máli, þeir voru önnum. kafnir
— og höfðu bæði hugann og
augun í sjónum. Vandamál
þ.irra vár tvenns konar. I
fyrsta lagi að veiða. í öðru lagi
að veiða ekki. Þeir vilja nefni-
lega ekki fyrir sitt litla líf veiða
silin — það er þeirra ódauðlega
synd.                :
í þann mundinn sem við yfir-
gáfum strákana, dró éinn þeirra
þriðja kolann á land.
Marhnúturfnn
standa á sér.
lét   greinilega

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16