Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						V í S I R . Laugardagur 13. október 1962.
15
Friedrich Durrenmutf
©©
ið þér svo, lögreglufulltrúi? Án
þess að við séum spurð leyfis
af gnægtum jarðarinnar þennan stór peningur. C'est ca. Ef ég
stutta tíma, sem hún megnar að gæti lcitt yður um þetta sjúkra-
bera okkur. En það er bara ekki  hús,   lögreglufulltrúi,   um   þetta
er    okkur    hrúgað    niður    á þannig og verður aldrei þannig.. sjúkrahús, sem hefur gert mig
spíungna akurjörð og við vitum Qg glæpurinn er ekki fólginn i i fð    bví>    sem    ég    er, hyorki
ekki til hvers. Svo störum við Lymdinni og örbirgðinni  heldur!kona  né maður'  he,dur  aðems
út f geiminn, út í hræðilegan
tómleika, og jafnhræðilegar alls
nægtir, óskiljanleg, einskis nýt
sóun. Síðan berumst við með
straumnum nær fossinum í fjar-
lægð, sem eitt sinn hlýtur að
soga okkur til sín. Það er það
eina, sem við vitum með fullri
vissu. Þannig lifum við til þess
eins aO  deyja.  Þannig  drögum
mismuninum á fátækum og rík-
! hold,    sem    stöðugt    þarfnast |
um. I skipinu, sem við að lokum meira morfins, þa gæti ég syn,
munum farast með, eru sér ká- yður hvernl? hlmr rlku devf
etur fyrir hina voldugu og rfkulfP mund,1 svnauvður hm furðl
við hlið fjöldabústaða hinna fá-|leSu sjukraherbergi, yrmst c
tæku. Svo segja menn, að þetta ; ^mekkleg eða glæsileg, þar serr
skipti engu máli, því að öll mun- be,r rotna ,nlður bessir fangar
um  við  eitt  sinn  deyja.   Deyja'losta   °%   kvala'   gl0rræðls   °S j
er að deyja. Ó — þessi  hlægi-
glæpa.
Eg skal seoja ykkur að i".i ^íendur alveg hjartanlega á sama ure
hvort hann er kossekta eða ekki— — — .
lega stærðfræði. Dauði hinna' Bárlach þagði. Hann lá þarna | þiggja allt, sem hann býður I einnig hér inni í miðju Sviss
við andann, tölum við, og elsk- j fátæku er eitt, og dauði hinna sjúkur og hreyfingarlaus og . þeim, en þeir þarfnast meira.; inni í miðri Zurich, án afskiptí
um við. Við eigum börn og j ríku og voldugu annað, og á sneri andlitinu frá lækninum j peir þarfnast vonarinnar, og | lögreglunnar eða laganna, já
barnabörn til þess eins að breyt milli er heill heimur. I þeim ger-                '
ast  í duft eitt og ösku  rneðal|ist   hinn   grátbroslegi   bardagi
þeirrá, sem við elskum, til þess
að leysast upp í sömu dauðu
numefnin, sem við erum sett
saman úr. Teningunum er kast-
að og við getum við ekkert ráð-
ið. Þannig er lífið. Og þar sem
þessi skítuga og ískalda jörð er
það eina, sem við eigum, ríg-
höldum við okkur í hana, og
vonum að líf okkar, þetta líf,
sem er eins og örfáar mínútur
andspænis régnboganum mikla,
sem 'breiðir sig yfir móðu hyl-
dýpisins, — já, við vonum, að
þetta líf verði hamingjusamt líf.
Við vonum, að okkur verði veitt
Hún beygði sig yfir hann.       j hana  veitir  hann  þeim  einnig.! jafnvel   í   nafni   vísindanna   o§
Ég   gæti,"   hélt   hún   áfram j En trúin, sem hann gefur þeim  mannúðarinnar. -- Hann gefui
milli hinna veiku og hinna vold-
ugu. Hinn fátæki deyr á sama
hátt og hann hefur lifað. Á poka
í kjallaranum eða, ef kjörin eru
miskunnarlaust, „sagt yður nöfn
þeirra, sem hafa tortímzt og eru
að tortímast. Nöfn stjórnmála-
manna,   bankástjóra,   iðjuhölda,
eilítið betri, á gauðrifinni dýnu.,: hjákvenna og ekkna, sem deyja
Ef til vill deyr hann á blóðugum   í þessu sjúkrahúsi. Ýmist tala
akri   heiðursins.   En   hinn   ríki,   þeir um dauða sinn með kald-
hann deyr öðruvísi. Hann hefur   hæðni, sem nálgast guðlast, eða
lifað í munaði, og vill nú einnig   þeir gera uppreisn og' bölva á
deyja í munaði. Hann kann sig   báða bóga yfir að eiga allt, sem
vel,   og   í   dauðanum   klappar  glampar   af  gulli   og   silki,   og
hánn  saman  lófunum:  Klappið   jarma sömu bænina um að þurfa
þið,   kæru   vinir.   Leiksýningin   ekki  að   skipta   á  hinni   jarðn-
er á enda. Lífið var einn sjón-
leikur_ Dauðinn aðeins orðtak.
Greftrunin, auglýst og allt einn
esku sælu fyrir hina himnesku.
Emmenberger lætur þeim allt í
té   og   þeir   eru   óseðjandi   og
er reyndar trúin á djöfulinn, og
vonin, sem hann gefur þeim,
er einmitt helvítið. Þeir hafa
yfirgefið guð, og fundið nýjan
guð. Af frjálsum vilja ganga
sjúklingarnir í kvalirnar til þess
að þurfa ekki að skilja strax við
það, sem þeir elska meira en
himinn og helvíti, meira en sæl-
una og útskúfunina, þ. e. a s.
jörðina, sem veitti þeim valdið.
Hér sker yfirlæknirinn einnig
án deyfingar. Allt sem Emmen-
bergar gerði í fangabúðunum í
Stutthof við Danzig, gerir hann
A
HE SLA.SHE17 Wlim.Yv BUT THE APE-MAN SIP'ESTEF'f E7
ANP THE NAKEÍ7STEEL SWISHEP" fAST HIS RI5SÍ
Augu Spánverjans skutut gneist
um. „Nú ætla ég að drepa þig,
öskraði hann, ég Francisco Piz-
arro.
Juan sem var orðin  óður og
virtist því sterkari en áður, færði
sig nær Tarzan.
Hann   hjó   með   sverðinu,   en
mönnunum óhindrað, það serr
þeir óska: Kvalir, ekkert nema
kvalir."
„Nei," hrópaði Barlach. „Nei,
við verðum að hafna slíkum
mönnum."
„Þá verðið þér einnig að
hafna sjálfu lífinu," gwraði
hún.
Hann hrópaði hvaðNÆEiÍj^sin-
að í örvæntingu ogTersHPBÍÖeð
erfiðismunum.
„Nei, nei," heyroTSMrS^Ör-
um hans. Hann^gate$ní«s&ðe3ní
hvíslað.                     '."RíSíftiwK
Þá hreyfði aðstoðarlæknirinr
kæruleysislega við öxl hans, og
hann féll bjargarlaus aftur á
bak.
„Nei,# nei,
koddann.
snökkti  hann   í
apamaðurinn vék sér til hliðar,
svo að sverðið þaut fram hjá
honum.
•arnasagan
KALLI
íj græm
inn
Þegar allir páfagaukarnir byrj-
uðu að garga í kór, gerði Kalli
og Jack Tar sér ljóst með hverj-
um páfagaukarnir héldu. —
Hættið þessu gargi, hrópaði Kalli
þið gerðuð nóg þegar þið létuð
jjessa sjóræningjaræfla finna fjár
sjóðinn. Hvað þá, sagði Jack Tar
tortrygginn, hafið ÞÉR þá heldur
ekki fundið fjársjóðinn?. „Heldur
ekki? svaraði Kalli, ég hélt að
þér hefðuð fundið hann" Jack
hristi höfðið. „Þessir páfagaukar
hafa aldeilis gabbað okkur. Ég
het enn ekki fundið fjársjóðinn
hans afa míns". „Var Jemes Tar
virkilega afi þinn, sagði Kalli og
rétti fram höndina. Ég vildi að ég
hefði kynnzt yður miklu fyrr",
— „Til hægn, beint niður, þrjú
tré, niður í holurnar, vældu fugl
arnir". Þetta gátu mennirnir ekki
staðizt, þeir þutu á eftir páfa-
gaukunum, sem hófu sig til flugs
og stefndu til strandarinnar.
„Þér eruð heimskingi," sagði
konan og hló. „Hvað haldið þé*
að þér megnið með þessu nei-i
yðar_ Heima í svörtu kolahér-
uðunum átti ég einnig mitt nei
gegn örbirgð og illsku heimsins
og ég hóf baráttuna fyrir nýjum
og betri heim. Ég gekk í flokk-
inn og las í kvöldskólum og
seinna í háskólanum. Ég varð
stöðugt þverúðarfyllri og ein-
beittari í flokknum. En núna,
lögreglufulltrúi, núna, þegar ég
stend hér frammi fyrir yður í
lækniskyrtlinum, veit ég, að
þetta „nei" er fásinna. Jörðin
er of gömul til að geta verið
fullkomin. Hið góða og hið illa
Nýkomnor
krepsokkabuxur
fiðeins kt. 95,00
.:;.;,¦¦.,:..,:.,;...¦.¦- ,-.,JL-:lv:^
T.-» .-.1 i.  -?       1    .-- W ;   .-
					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16