Tķmarit.is
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Vķsir

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Vķsir

						V1SIR    .    Laugardagur 6. október 1962.
^. í annarri grein segir Anna Borg frá list móður
^f. sinnar og tilfinningum sínum til Islands er hún
^.   fór sem unglingur á slóðir Njálu.

1946 eftir hinn langa að-
skilnað hernámsáranna
spurði ég: — Munið þið
nokkurn tíma eftir því að
óvinátta kæmi upp í okk-
ar hóp?
Óskar, minn vitri og góði
bróðir sem nú býr í húsinu okk-
ar leit undrandi á mig og svar-
aði: — Nei, en hvernig dettur
þér þetta í hug.
Pabbi hafði haft brerinandi
löngun á að læra. Hann var því
glaður yfir því að geta sent son
sinn til náms I háskóla. Pabbi
hafði alizt upp í fátœkt en tekizt
að mennta sig með miklu erfiði
og fyrirhöfn. Sú nægjusetni sem
hann hafði lært í bernsku fylgdi
honum allt lífið. Stundum fannst
mömmu hann of nægjusamur.
Hún vildi meira og hún jók tekj-
ur heimilisins með dansskóla sín-
um. Laun bæjargjaldkera voru
heldur ekki há og það þurfti að
fæða og klæða sex börn og koma
þeim til manns.
_verkj Hjördísar. Hún var styrk
kona, ósvikin sögu- og hetju-
aldarkona.
„Það er sagt að þeir hafi enga
á Konunglega leikhúsinu í Kaup-
mannahöfn, sem sé fær um að
leika hennar hlutverk," sagði
pabbi. Þá sagði ég full áhuga:
„Ég ætla þá að flýta mér að
verða stór og sigla þangað til að
leika hana."                   '
Á þeirri stundu ríkti enginn
vafi í sál minni, — ég ætlaði að
verða leikkona. Ég var lfka dótt-
ir leikkonu og ég hafði vaxið upp
í leikhúsheiminum, hafði meira
að segja sjálf komið fram á leik-
sviði strax og ég hafði lært að
ganga.
Þá var ekkert raunverlegt
leikhús til á lslandi, en félag á-
hugaleikara hélt leiksýningar í
húsi Handiðnaðarmanna í
Reykjavík. Þetta gamla hus,
Iðnó, eins og það er kallað hef-
ur orðið gróðurreitur mikilla
leikhæfileika. I því hefur verið
borin fram virkileg list. Upp af
þessu áhugaleikhúsi hefur Þjóð-
leikhús íslands síðan vaxið.
Atriði úr leikritinú Frú X, hlutverk frú Stefaníu Guðmundsdóttur í því var e.t.v. hátindur leik-
ferils hennar. Myndin sýnir lokaatriðið og sjást hér talið frá vinstri: Helgi Helgason, sem Floriot
eiginmaður frú X, Óskar Borg, sem sonurinn Raymond, frú Stefanía sem frú X og Gunnar Kvar-
an sem  Chennel Iæknir.
¦pg fékk tvo aura á viku í vasa-     |3abbi    var    meðal    stofnenda     höfundur     og    leikritahöfundur
peninga    og    seinna    fimm            Leikfélagsins   og   starfaði   f     Einar Kvaran. Hann bjó þá vest-
aura,   en   fyrir   fimm aura var     mörg ár   sem   ólaunaður gjald-     anhafs     f     Kanada,     en     sá
í leikhúsheimi
hægt að fá stóran poka af döðl-
um hjá kaupmanninum, svo mér
fannst þetta álitleg fjárupphæð.
Mér leið alltaf illa ef ég þurfti
að biðja pabba um aukalega pen-
inga til að kaupa saumadót,
kennslubækur eða afmælisgjöf.
Ég sé pabba enn fyrir mér, þar
sem hann dregur veskið uþp og
telur fram peningana. „Ó, að ég
skuli þurfa að vera biðja enn'um
peninga", hugsaði ég döpur í
huga. „Aumingja pabbi".
Við lifðum spart dags daglega,
en okkur skorti aldrei neitt. Og
þó okkur vantaði ýmis efnisleg
gæði, fundum við aldrei til þess.
Við höfSum líka hvert annað. Við
áttum okkar fjársjóði í heimilis-
og fjölsl-"ldulífinu og sá auður
vó mil- (4 -'ira en öll þau heims-
ins gæo _em verður að kaupa
með peningum.
Skemmtanir höfðum við nógar.
Það eitt var ævintýri út af fyrir
sig, að ganga um götur bæjarins.
Við þekktum næstum hvern ein-
asta mann í Reykjavík og við
heilsuðum og kinkum kolli ti)
þeirra sem við mættum. Svo
námum við staðar til að rabba
við vini og kunningja sem við
hittum. Stundum komu vinir
pabba og mömmu í kvöldheim-
sókn og það þótti mér varið í,
því að þá fengum við að vera
lengur á fótum, annars var hátta
tíminn kl. 8.
tf\ít las pabbi upphátt fyrir okk
ur, þegar við sátum saman
í stofunni að kvöldlagi. Ég varð
einu sinni mjög hrifin af því, þeg
ar hann las „Vfkingana á
Hálogalandi" eftir Henrik Ibsen,
sérstaklega   hreifst   ég   af hlut-
keri og ólaunaður vélameistari
leikhússins. Tjöldin voru dregin
frá með handafli og það starf
tók pabbi einnig að sér. Hann
gerði það til þess að geta verið
£ nánd við mömmu, til að hjálpa
henni og styðja. Frá þeim degi
sem þau giftust, stóð pabbi alltaf
bak við tjöldin og var viðstaddur
hverja einustu leiksýningu, sem'
mamma tók þátt í. Mamma var
aðalleikkona félagsins og hún
fórnaði því tíma sínum og kröft-
um jafn óeigingjarnt eins og
pabbi. Hún fórnaði því öllum hin-
um miklu hæfileikum sínum.
Leikferill mömmu var óvenju-
legúr og hæfileikar hennar voru
óvenjulegir. „Það er ekki hægt
að finna meiri og eðlilegri leik-
hæfileika," sagði hinn kunni rit-
mömmu á sviðinu er hann kom
í heimsókn til Reykjavíkur.
Mamma hafði aldrei lært að
leika, hún varð sjálf að kenna
sér allt, það var ekki fyrr en
mörgum árum síðar, eftir að ég
var fædd, sem hun fór út til
Konunglega leikhussins og
stundaði stuttan tíma nám í leik-
list.      \
¦pinu sinni sagði mamma mér
frá bernskuárum sínum. Hún
var aðeins níu ára þegar móðir
hennar dó og henni var þá komið
fyrir hjá skyldfólki sínu,, en faðir
hennar og lítill bróðir fluttust til
Ameríku. Það var ekki fyrr en ég
var uppkomin sem ég kynntist
móðurafa mínum og móðurbróð-
ur    sem    flutzt    höfðu    vestur.
Mamma' var veikbyggð, inn-
hverf og dreymandi telpa, ein-
manalegt barn, sem hafði engan
til að tala við. Á kvöldin þegar
hún var komin í bólið sitt, dró
hún sængina upp yfir höfuðið og
lá svo þarna f myrkrinu og tal-
aði við sjálfa sig.
En þegar mamma kom sem
kornung stúlka fyrst fram á leik-
sviðið í áhugamannasýningu
gerðist kraftaverkið, hún losnaði
úr viðjum var frjáls. Hin inni-
lokaða, þögula stúlka, brauzt út
svo full af lífi og fjöri, að allir
urðu gagntekriir. Fyrsta hlut-
verkið var gamanhlutverk, en
eftir að hún hafði einnig leikið
sorgarhlutverk varð það ljóst
hve miklir og rfkir hæfileikar
hennar voru.
Ég man ekki sjálf, hvað ég var
gömul, þegar ég stóð fyrst á svið
inu, sennilega var ég aðeins
tveggja ára. í hvert sinn sem
börn áttu að koma fram í ein-
hverju leikriti vorum við systk-
inin sjálfkjörin í hlutverkin.
Fyrsta endurminning mín úr leik-
húsinu var þegar ég var fimm
ára. Þá var ég látin leika í
Fjalla-Eyvindi éftir Jóhann Sig-
urjónsson. Ég átti að vera Tóta,
litla stúlkan sem er kastað í
Frh. á bls. 13.
Frú   Stefanía   sem   Magda   f
„Heimilinu" 1914.
Anna sem Louison litla í ímyndunarveikin eftir Moliere. Faðir henna» heldur að hún sé dáin, en hún rfs upp.og segir: — Ég er ekki dáin.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16